افزون بر اين ، مسلّم است كه تقيّه و خوف ، ارتباطى با يك نام خاصّ ندارند ؛ بلكه همهء اسامى و لقب‌ها و توصيفات را شامل مىشوند . اين ، در حالى است كه روايات گوناگون به لقب ايشان تصريح كرده و يا وصف مشهور ايشان ( الحجّة من آل محمّد ) را آورده‌اند ، بدون اين كه نام اختصاصى ايشان را ذكر كنند . روشن است كه اين گونه سخن گفتن ، با تقيّه و خوف ، سازش ندارد . با توجّه به اين مقدّمات مىگوييم : احاديث نهىكننده از بردن نام امام عليه السلام ، داراى اسناد صحيح و متعدّدند و بسيارى از آنها در زمان امامان پيشين و حتّى در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله كه فضاى تقيّه وجود نداشته است ، نقل شده‌اند . آنان همچنين با واژهء مهدى ، به صراحت از امام دوازدهم عليه السلام ياد كرده‌اند و القاب ايشان بويژه « مهدى » را آورده ؛ ولى نام اصلى ايشان را ذكر نكرده‌اند و آن را ممنوع دانسته‌اند . بنا بر اين ، حكم به حرمت آوردن نام امام عليه السلام قوىتر از جواز است ، اگر چه علّت حكم براى ما مشخّص نيست .