احاديث گروه اوّل دارند ، ولى تصريح به پايان اين حكم در زمان ظهور ، دلالتى قوىتر و افزون‌تر از اطلاق بدان مىبخشد . امام جواد عليه السلام در توصيف امام مهدى عليه السلام مىفرمايند : لا يُكَنّى وَ لا يُسَمّى حَتّى يُظهِرَ أمرَهُ ، فَيَملَؤُها عَدلًا كَما مُلِئَت جَوراً . « 1 » كنيه و نامش بازگو نمىشود تا آن گاه كه كارش را آشكار سازد و زمين را از عدالت پر كند ، همان گونه كه از ستم پر شده است . امام كاظم عليه السلام نيز فرموده است : وَ لا يَحِلُّ لَهُم تَسمِيَتُهُ حَتّى يُظهِرَهُ اللَّهُ عز و جل . « 2 » ونام بردن او برايشان روا نيست تا آن كه خداى عز و جل او را آشكار سازد . سه . نهى در حالت تقيّه : اين گروه از احاديث ، ممنوعيت بردن نام امام مهدى عليه السلام را به سبب تقيّه دانسته و گفته‌اند : ذكر نام ايشان موجب پيگيرى حاكمان خواهد شد و مفسده در پى خواهد داشت . إن دَلَلتَهُم عَلَى الاسمِ أذاعوهُ ، وَ إن عَرَفُوا المَكانَ دَلّوا عَلَيهِ . « 3 » اگر نام را برايشان بگويى ، آن را پخش مىكنند و اگر جاى را بدانند ، آن را [ به ديگران ] نشان مىدهند . برخى ديگر از احاديث ، ذكر نام ايشان را در جمع و محفل مردمان ، ممنوع دانسته‌اند ، مانند : مَن سَمّانى فى مَجمَعٍ مِنَ النّاسِ بِاسمى ، فَعَلَيهِ لَعنَةُ اللَّهِ . « 4 » لعنت خدا بر كسى كه نام مرا ميان جمعى از مردم ببرد ! مراد از مردم در اين حديث ، مىتواند اشاره به تودهء مردم غير شيعه باشد .

--> ( 1 ) . ر . ك : ص 296 ح 391 . ( 2 ) . ر . ك : ص 300 ح 394 . ( 3 ) . ر . ك : ص 302 ح 397 . ( 4 ) . ر . ك : ص 302 ح 396 .