از وى ، تأليفات بسيار به جاى مانده كه بالغ بر 48 كتاب و رساله است . برخى از تأليفات وى بدين قرار است : 1 . منتهى مقاصد الأنام فى نكت شرائع الإسلام ، كه شرحى است بر كتاب شرائع الإسلام محقّق حلّى و در 63 جلد تدوين يافته است ؛ امّا تنها چند جلد آن در زمان حيات مؤلّف به چاپ رسيد ؛ 2 . مطارح الأفهام فى مبانى الأحكام ، در اصول ؛ 3 . هداية الأنام فى أموال الإمام عليه السلام ، كه در سال 1320 ق ، در تبريز به چاپ رسيد ؛ 4 . مناهج المتّقين فى فقه أئمّة الحق و اليقين ؛ 5 . تنقيح المقال فى علم الرجال ؛ و بيش از بيست رساله در فقه و اصول و كتاب‌هايى در مناسك حج و استفائات و . . . . مرورى بر « مقباس الهداية » مؤلّف ، در مقدّمهء كتاب ، به تعريف علم درايه و به موضوع و هدف اين علم پرداخته است . جلد اوّل اين كتاب ، حاوى پنج فصل و داراى اين عناوين است : فصل اوّل ، در بيان اصطلاحات علم درايه ؛ فصل دوم ، در بيان خبر و اقسام آن ؛ فصل سوم ، تقسيم خبر به متواتر و آحاد ؛ فصل چهارم ، تنوّع خبر واحد به اعتبار حال راويانش ؛ فصل پنجم ، در بيان ديگر اصطلاحات علماى حديث ، مثل : حديث مسند ، متّصل ، مرفوع ، مُعَنعَن ، معلَّق ، مفرد و . . . . در پايان اين پنج فصل ، بخشى با عنوان « تذييل » آمده كه شامل اين عناوين است : حديث عالى و نازل ، شاذ ، نادر ، محفوظ ، منكر ، مردود ، معروف ، مسلسل ، مزيد و . . . .