خواهد بود . مثلا نافلهء شب يا نافلهء نمازهاى يوميّه وقتى ثواب دارد كه با قصد قربت انجام شود ولى اگر همهء اين نمازها و اصولا هر عمل مستحبّ ديگرى ترك شود داراى عقاب نخواهد بود . 612 - جواب دوّم مصنّف در رابطه با اشكالى كه مىگفت تمام محذورها در خصوص محال بودن اعتبار شرعى قصد قربت وقتى است كه با يك امر اعتبار شود ولى با دو امر محذورى نبوده چيست ؟ ( انّ الامر . . . الامر الثّانى ) ج : مىفرمايد با وجود دو امر هم محال است شارع بتواند شرطيّت قصد قربت را در متعلّق امر اعتبار كند . زيرا وقتى شارع امر اوّل را ببرد روى نفس نماز و با امر اوّل ، اصل نماز را تشريع كند و با امر دوّم ، قصد قربت را تشريع و اعتبار كند به اينكه مكلّف و مصلّى بايد امر اوّل را با قصد امتثال انجام دهد . حال اگر مصلّى نماز را بدون قصد امتثال انجام دهد ، قضيّهء امر اوّل از دو صورت خارج نيست . الف : امر اوّل با اتيان فعل بدون قصد قربت ساقط مىشود ب : امر اوّل با اتيان مأمور به بدون قصد قربت ساقط نمىشود . در هر دو صورت ، نيازى به آوردن امر دوّم نيست . 613 - چرا نيازى به آوردن امر دوّم نبوده بلكه آوردن امر دوّم محال است در صورتى كه امر اوّل با انجام مامور به بدون قصد امتثال توسط مصلّى ساقط شود ؟ ( فلا يبقى . . . و الوسيلة ) ج : مىفرمايد : وقتى مصلّى نماز را بدون قصد امتثال انجام « 1 » دهد و فرض هم آن است كه انجام مأمور به ، هرچند بدون قصد قربت بوده ولى موجب سقوط امر اوّل شود ، ديگر زمينه و موضوعى براى امر دوّم نمىماند كه شارع بخواهد آن را بياورد . زيرا وقتى حدوث و ايجاد امر براى تحصيل غرض بوده و فرض هم اين است كه غرض شارع از امر اوّل با اتيان صرف مأمور به و بدون قصد امتثال حاصل شده ديگر چه نيازى به آوردن امر دوّم خواهد بود ؟ چرا كه با اتيان نماز بدون قصد امتثال ديگر وجوب و تكليفى باقى نمانده تا با

--> ( 1 ) - مثلا نماز را به قصد ورزش يا هر قصد ديگرى غير از قصد قربت انجام دهد .