و قد استعمل الخ : ضمير نايب فاعلى در « استعمل » به امر برمىگردد . و لا حجّة على انّه الخ : ضمير در « انّه » به استعمال برمىگردد . و ما ذكر الخ : ضمير نايب فاعلى در « ذكر » به ماء موصوله به معناى وجوه برمىگردد . عند تعارض هذه الاحوال : مقصود از « هذه الاحوال » احوال پنجگانه مجاز ، اشتراك ، تخصيص ، نقل و اضمار بود كه در « الثّامن » گذشت . و لم يعارض بمثله : ضمير نايب فاعلى در « يعارض » و ضمير در « بمثله » به « ما ذكر » يعنى وجوه برمىگردد . فلا دليل على التّرجيح به : مقصود از « التّرجيح » ترجيح يكى از اقوال پنجگانه بوده و ضمير در « به » به « ما ذكر » يعنى وجوه برگشته و اين عبارت خبر براى « ما ذكر » كه مبتدا بوده مىباشد . فلا بدّ مع التّعارض من الرجوع الى الاصل : مقصود از « التّعارض » تعارض احوال پنج‌گانهء لفظ بوده و مقصود از « الاصل » اصل عملى مىباشد . لو علم ظهوره فى احد معانيه : ضمير در « ظهوره » و در « معانيه » به امر برمىگردد . و لو احتمل انّه كان للانسباق من الاطلاق : ضمير در « انّه » اسم « انّ » و به ظهور برگشته و ضمير در « كان » نيز كه اسم « كان » بوده به ظهور برگشته و كلمهء « للانسباق الخ » خبر « كان » و « كان » با اسم و خبرش روى هم خبر براى « انّ » و « انّ » با اسم و خبرش روى هم تأويل به مصدر رفته و نايب فاعل براى « احتمل » و كلمهء « لو » نيز وصليّه بوده و مقصود از « من الاطلاق » نيز كثرت استعمال مىباشد . فليحمل عليه : ضمير نايب فاعلى در « يحمل » به امر و در « عليه » به « احد معانيه » برمىگردد . و ان لم يعلم انّه حقيقة فيه بالخصوص : ضمير در « انّه » به امر و در « فيه » به « احد معانيه » برگشته و كلمهء « ان » وصليّه مىباشد .