« فلا » نيز « فلا يتمّ الاستدلال » مىباشد . على انّه على النّحو الاوّل : ضمير در « انّه » به اخذ عنوان برگشته و مقصود از « النّحو الاوّل » نيز « النّحو الاخير » كه قسم سوّم از اقسام سه‌گانهء اخذ اوصاف عنوانيّه بوده مىباشد . بنهوضها على النّحو الثّانى : ضمير در « بنهوضها » به قرينه برمىگردد . فانّ الآية الشّريفة الخ : دليل براى قيام قرينه بر اخذ عنوان در آيهء شريفه به نحو ثانى مىباشد . و انّ لها الخ : ضمير در « لها » به امامت برگشته و اين عبارت عطف بر « جلالة » مىباشد . انّ المناسب لذلك هو : مشاراليه « ذلك » مقامات و خصوصيّات ذكر شده براى امامت بوده و ضمير « هو » به « المناسب » برمىگردد . لا يكن المتقمّص بها : ضمير « بها » به خلافت يا امامت برگشته و معناى « المتقمّص بها » يعنى كسى كه لباس خلافت پوشيده و مقصود از آن ، مباشر و متصدّى خلافت مىباشد . متلبّسا بالظّلم اصلا : مقصود از « اصلا » يعنى چه در قبل از تصدّى خلافت و چه در زمان تصدّى خلافت . نعم : يعنى مورد قبول است كه منصب امامت و خلافت داراى مقام شامخ و رفيع بوده و امتياز خاصّى در بين مناصب الهى دارد . انّما استدلّ بما هو قضيّة العنوان : ضمير در « استدلال » به امام ( ع ) و ضمير « هو » به ماء موصوله برگشته و منظور از « العنوان » عنوان مشتقّ كه ظالم بوده مىباشد . وضعا لا بقرينة المقام مجازا : كلمهء « وضعا » تمييز براى نسبت « هو قضية ظاهر العنوان » مىباشد . يعنى اين اقتضاء از حيث وضع مشتقّ كه براى اعمّ بوده مىباشد و « لا بقرينة المقام مجازا » يعنى « ما استدلّ بقرينة المقام مجازا » و منظور از « قرينهء مقاميّه » نيز مقام رفيع و شامخ امامت و خلافت بوده و اين عبارت ، ردّ تعليل مصنّف براى اخذ عنوان در آيهء