فان كان به لحاظ حال التّلبّس : ضمير در « كان » به اطلاق مشتقّ يعنى اطلاق ضارب بر ذاتى كه الآن متلبّس به مبدأ نبوده برمىگردد . فلا اشكال : يعنى « فلا اشكال فى كون هذا الاطلاق حقيقة » يعنى اشكالى نيست كه اطلاق ضارب در زمان نطق بر ذاتى كه متلبّس به مبدأ نبوده به لحاظ تلبّس حقيقت است . و ان كان به لحاظ الحال فهو و ان كان صحيحا : ضمير در هر دو « كان » و ضمير « هو » به اطلاق مشتقّ برگشته و مقصود از « الحال » حال نطق مىباشد . الّا انّه لا دلالة على كونه الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و در « كونه » به اطلاق مشتقّ برمىگردد . لكون الاستعمال اعمّ منها : ضمير در « منها » به حقيقت برمىگردد . كما لا يتفاوت فى صحّة السّلب عنه : ضمير در « عنه » به « من يكون فعلا غير متلبّس بالضّرب » برگشته و منظور از « صحّة السّلب » صحّت سلب ضارب مىباشد . بين تلبّسه بضدّ المبدأ و عدم تلبّسه : ضمير در « تلبّسه » و در « عدم تلبّسه » به « من يكون فعلا غير متلبّس بالضّرب » برگشته و مقصود از « المبدأ » نيز مبدئى است كه ذات فعلا متلبّس به آن مبدأ يعنى « ضرب » نبوده مىباشد و مقصود از « ضدّ المبدا » مثلا قعود مىباشد . من وضوح صحّته مع عدم التلبّس ايضا : ضمير در « صحّته » به سلب برگشته و مقصود از « عدم التّلبّس » عدم تلبّس به ضد مبدأ بوده و مقصود از « ايضا » يعنى همان‌طور كه سلب در صورت تلبّس به ضد مبدأ صحيح بوده است . و ان كان معه اوضح : ضمير در « كان » به صحّت سلب و در « معه » به تلبّس ذات به ضدّ مبدأ برگشته و مقصود از « اوضح » يعنى « اوضح من عدم تلبّسه بضدّ المبدأ » . فلا نطيل بذكرها : ضمير در « بذكرها » به تفاصيل برمىگردد .