« قواعد » مىباشد . مثاله : ضمير در « مثاله » به وقوع نتيجه قاعده در طريق استنباط برمىگردد . و قد دلّ على وجوبها من القرآن الكريم قوله تعالى : ضمير در « وجوبها » به صلاة برگشته و كلمهء « قوله » فاعل « دلّ » مىباشد . نحو « اقيموا » هنا فى الوجوب : كلمهء « نحو » به معناى « مثل » و جار و مجرور « فى الوجوب » متعلّق به « ظهور » در « ظهور صيغة الامر » مىباشد . يصحّ الاستدلال به : ضمير در « به » به « ظهور القرآن » برگشته و فعل « يصحّ » منصوب به « ان » در تقدير و متعلّق به « حجة » مىباشد . و هاتان المسألتان : يعنى ظهور صيغهء امر در وجوب و حجيّت ظواهر قرآن . ببيانهما : ضمير در « هما » به « هاتان المسألتان » برمىگردد . من هذا العلم : يعنى علم اصول فقه . فاذا علم الفقيه : كلمه « الفقيه » فاعل « علم » و مفعولش ( انّ صيغة الخ ) بوده و اين جمله نيز شرط براى « اذا » مىباشد . انّ صيغه الامر الخ : انّ باسم و خبرش تأويل به مصدر رفته يعنى « ظهور صيغة الامر فى الوجوب » و مفعول « علم » مىباشد . و انّ ظهور القرآن حجّة : اين عبارت عطف بر « انّ » قبلى و مفعول دوّم براى « علم » مىباشد . استطاع ان يستنبط الخ : ضمير در « استطاع » و « يستنبط » به فقيه برگشته و عبارت « ان يستنبط » تأويل به مصدر رفته و با مفعولش « انّ الصلاة واجبة » كه اين هم تأويل به مصدر مىرود مفعول براى « استطاع » مىباشد . يعنى « استطاع الفقيه استنباط وجوب