بايد با ملاك قرآن سنجيده شود . خطبهء 76 ص 75 ف ( 682 ) حُكْم : حكمت ، دانش ، چنان كه در قرآن آمده « وَ آتيناه الحكم صبيّا » ( و او را در طفوليت حكمت و دانش داديم . مريم 12 ) . ( 683 ) وَعَى : حفظ كرد و فهميد . ( 684 ) دَنَا : ( به رشد و كمال ) نزديك شد . ( 685 ) الحُجْزَة : جاى بستن ازار ، گره لنگ و مانند آن كه به كمر مىبندند و در اينجا بمعنى مجازى يعنى اقتدار و تمسك آمده است . ( 686 ) اكْتَسَبَ مَذْخُوراً : ( بواسطه عمل صالح ) ذخيره‌اى اندوخت . ( 687 ) كابَرَ هَوَاهُ : بر هوايش غلبه كرد . ( 688 ) الْغَرَّاء : درخشان و واضح . ( 689 ) المَحَجَّة : ميان جاده . ( 690 ) الْمَهَل : ايام زندگى . خطبهء 77 ص 76 ف ( 691 ) هُوَ عَلَى القَلْبِ : بر عكس ، مقلوب ، يعنى دو كلمه آخر خطبهء « الوذام لتربة » به صورت عكس « التراب الوذمة » تير روايت شده . ( 692 ) الحُزَّة : قطعه . ( 692 ) الوَذَمَة : صاحب قاموس گفته است « الوذمة » به مجموع روده و شكمبه گفته مىشود . خطبهء 78 ص 77 ف ( 693 ) وَايْتُ : وعده كردم . ( 694 ) رَمَزَاتِ الالْحَاظِ : اشارات چشم . ( 695 ) سَقَطَاتِ الالْفَاظِ : سخنان بيهوده و لغو . ( 696 ) شَهَوَاتِ الْجَنَانِ : تمايلات و خواسته‌هاى ناصواب دل . ( 697 ) هَفَوَاتِ اللِّسانِ : لغزشهاى زبان . خطبهء 79 ص 78 ف ( 698 ) حَاقَ بِهِ الضُرُّ : ضرر و زيان او را فرا گرفت . ( 699 ) الكاهِن : كسى كه مدعى كهانت و غيب گويى است . خطبهء 81 ص 80 . ( 700 ) الوَرَع : از گناه اجتناب كردن ، « التَوَرُّع » : بخاطر عدم ابتلاء به محرمات ، از شبهات خوددارى كردن . ( 701 ) عَزَبَ عَنْكُمْ : از شما دور شد . ( 702 ) اعْذَر : جائى براى عذر آوردن نگذاشت « اعذرت فلانا » يعنى براى