مَآقِيهَا : جمع « ماق » ، گوشه‌هاى چشم از طرف بينى . ( 1910 ) تَبَلَّغَتْ : اكتفا و قناعت كرد . ( 1911 ) شَظَايَا : جمع « شظيّة » ، يك پاره از هر چيز ، يعنى مثل اينكه بالهاى آنها از اتصال پاره‌هاى لالهء گوش بوجود آمده است . ( 1912 ) قَصَب : جمع « قصبة » ، نى پر ، چيزى شبيه استخوان تو خالى كه پرها به دور آن مىرويند . ( 1913 ) اعْلَاماً : در اينجا به معنى « آشكار و ظاهر » است . خطبهء 156 ص 155 ف ( 1915 ) الْمِرْجَل : ديگ . ( 1916 ) الْقَيْن : آهنگر . ( 1917 ) الْمَقْصَر : ايستگاه ، محل نشستن . ( 1918 ) مُرْقِلِين : كسانى كه بسرعت حركت مىكنند . ( 1919 ) شَخَصُوا : رفتند . ( 1920 ) اجْدَاث : قبرها . ( 1921 ) مَصَائِر : جمع « مصير » ، سرانجام نيك يابد ، پايان كار . ( 1922 ) الرِىُّ : سيراب شدن . ( 1922 ) النَاقِع : بر طرف كننده عطش . ( 1923 ) يُسْتَعْتَب : از او رضايت خواسته مىشود . ( 1924 ) لَا تُخْلِقُهُ : آن را كهنه نمىكند . ( 1924 ) كُثْرَةُ الرَّدِّ : قرائت زياد . ( 1925 ) وُلُوجُ السَّمْعِ : فرو رفتن در گوش ، مقصود شنيدن و استماع زياد است . ( 1926 ) حِيزَتْ عَنِّى : از من باز داشته شد . خطبهء 157 ص 156 ف ( 1927 ) مُتَشَابِهَةٌ امُورُهُ : حوادث روزگار مثل يكديگرند . ( 1928 ) الاعْلَام : پرچمها ، نشانه‌ها . ( 1928 ) مُتَظَاهِرَةٌ : آشكار و روشن . ( 1929 ) السَاعَة : قيامت . ( 1929 ) حَدْو : راندن ، سوق دادن . ( 1930 ) زَاجِر : سوق دهنده . ( 1931 ) الشَوْل : جمع « شائلة » ، شترى كه از زمان حملش يا از زمان زائيدنش هفت ماه گذشته است . ( 1932 ) لَا يُحْرِزُ : حفظ نمىكند . ( 1933 ) الْحُمَة : در اصل به نيش زنبور و عقرب و مانند آن گفته مىشود ولى در اينجا مقصود تأثير منفى گناهان بر نفس است .