دال يا ذال يا زاء يا سين يا شين يا صاد يا ضاد يا طاء يا ظاء " باشد جائز است كه تاء " افتعال " را در عين الفعل ادغام كنند ، و در اين صورت لازم است فاء الفعل را به كسرة يا فتحة حركت دهند ، زيرا التقاء ساكنين مىشود و تلفّظ كلمه بسيار دشوار ميگردد ، و كسرة بهتر است ، زيرا با فتحة ماضيش با ماضى باب تفعيل مشتبه مىشود ، و چون فاء الفعل متحرّك شد نيازى به همزة نيست ، زيرا همزة در اول صيغه ماضى و امر در بابهاى ثلاثى مزيد و رباعى مزيد براى سكون فاء الفعل است ، چنانچه در مضارع همزة حذف ميگردد چون حرف مضارع ميآيد ، مثلا : " قتل " در باب افتعال " اقتتل " مىشود ، و اگر تاء در تاء ادغام شود و فاء الفعل متحرك گردد و همزة را حذف نمائيم " قتّل " ميگردد ، و مضارعش " يقتل " امر حاضرش " قتّل " مصدرش " قتّال " مىباشد . و " لثق " " التثق " مىشود ، و اگر آن اعمال انجام گردد ، " لثّق ، يلثّق ، لثّق ، لثّاقا : نمناك شدن " مىشود . و " حجر " " احتجر " ميگردد ، و با انجام آن اعمال " حجّر ، يحجّر ، حجّر ، حجّارا : پناهنده شدن " مىشود . و " بدع " " ابتدع " مىشود ، و با آن اعمال " بدّع يبدّع ، بدّع ، بدّاعا : نوپديد آوردن " ميگردد . و " هدى " " اهتدى " مىشود ، و با آن اعمال " هدّى " ميگردد مضارعش در قرآن آمده ، لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى : راه نيابد مگر كه راهنمائى شود - يونس - 10 - 35 "