آمد . ( حرف ) در لغت بمعنى طرف است ، و در اصطلاح كلمه‌ايست كه دلالت مىكند بر ارتباط ميان دو معنى ، و اقسام ارتباط بسيار است ، و براى هريك حرفى وضع شده ، و بيان هريك در جاى خود خواهد آمد . ( مصدر - غير مصدر ) اسم بر دو قسم است : مصدر و غير مصدر . مصدر : مادّه و ريشه فعل است ، و فعل از آن ساخته و مشتقّ ميگردد ، چنانچه شرح و تفصيلش گفته مىشود ، و علامت مصدر آن است كه در آخر لفظ فارسى وى " تاء و نون " يا " دال و نون " باشد " تن " و " دن " در اين مثالها بعضى مصدرها را بشناسيم . علم - دانستن جهل - ندانستن معرفة - شناختن ضرب - زدن نصر - يارىكردن قتل - كشتن حزن - اندوه‌ناك شدن جمع - گردآوردن جهر - آشكاركردن جيئة - آمدن ترك - رهاكردن خطف - ربودن رجوع - برگشتن جعل - قرار دادن ظلم - ستم‌كردن عبادة - پرستيدن خلق - آفريدن خروج - بيرون شدن