للشاك . و اما الظن ببقاء المتيقن - على تقدير حكم العقل و على تقدير حجية مثل هذا الظن - لا يكون الا مستندا للقاعدة و دليلا عليها و شأنه فى ذلك شأن الأخبار و بناء العقلاء ، لا ان الظن هو نفس القاعدة حتى تكون أمارة ، لان هذا الظن نستنتج منه ان الشارع جعل هذه القاعدة الاستصحابية لأجل العمل بها عند الشك و الحيرة . آراى گوناگون در استصحاب شايد در كمتر مسأله‌اى همچون استصحاب ، اصول‌دانان اين‌گونه اختلاف نظر يافته باشند . در اينجا به پاره‌اى از اين آرا اشاره مىكنيم : 1 ) حجيت استصحاب مطلقا . 2 ) عدم حجيت استصحاب مطلقا . 3 ) حجيت استصحاب در امر عدمى و عدم حجيت آن در امر وجودى . 4 ) حجيت استصحاب در حكم شرعى و عدم حجيت آن در امور خارجى . 5 ) عدم حجيت استصحاب در حكم شرعى كلى و حجيت آن در ديگر موارد . 6 ) حجيت استصحاب در حكم جزيى و عدم حجيت آن در ديگر موارد . 7 ) حجيت استصحاب در احكام وضعى و عدم حجيت آن در ديگر احكام شرعى . 8 ) حجيت استصحاب در غير آنچه به اجماع ثابت شده . 9 ) حجيت استصحاب در امورى كه استمرار آن محرز است و در غايت رافع آن ترديد است ، و عدم حجيت آن در ديگر موارد . 10 ) شيخ انصارى با پذيرش تفصيل يادشده در بند نهم ، گفته است كه اگر مستصحب با دليل عقلى ثابت شده باشد ، استصحاب در آن حجت نيست و اگر با دليل ديگرى ثابت شده باشد ، استصحاب در آن حجت است .