و اين همان فراخوانى و دعوتى ا ست كه حق تعالى در قرآن كريم مىفرمايد : قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي . « 1 » ( اى رسول ) بگو : اين همان راه من است كه من و كسى كه از من پيروى كند بدان دعوت شده‌ايم . مولاى متقيان على عليه السّلام در تفسير « اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبِينُ » فرمودند : هو الله الحق المبين ، أحق و آبين ممّا ترى العيون ، لم تبلغه العقول بتحديد فيكون مشبّها . « 2 » او خدايى برحق و آشكار است . برحق و آشكارتر از آن است كه با چشم‌ها ديده شود . عقول هم با تعريف و مفهوم سازى به او نمىرسند زيرا منتهى به نمونه داشتن مىشود . با اين بيان نوراين مولا مشخص مىشود كه حتى اشارت شهود همانند عقول چه الى الحق باشد يا بالحق و يا عن الحق ، از شناخت حق تعالى عاجزند ، چرا كه حق تعالى أحق و ابين از آن است كه به حيطه عقل و شهود درآيد . به قول عطار : اين در ميان جانم و جان از تو بىخبر * از تو جهان پر است و جهان از تو بىخبر ياد تو در خيال و خيال از تو بىنصيب * نام تو بر زبان و زبان از تو بىخبر جويندگان گوهر درياى كنه تو * در وادى يقين و گمان از تو بىخبر « 3 »

--> ( 1 ) . يوسف / 108 . ( 2 ) . نهج البلاغه ، خطبه 154 . ( 3 ) . غزليات ، عطار نيشابورى .