سپس در علم اهل خصوص ، كسى كه نور حقيقت را به قدم استدلال طلب نمايد ، ادعاى جوانمردى هرگز سزاوار او نيست . تلمسانى در اين ارتباط مىفرمايد : « شيخ در اين قسمت ، روى صحبتش به كسانى است كه به معقولات اشتغال ورزيده‌اند و در آن ، معنى لطيفى است ، گويى كه مىگويد : وقتى كه براى تو جايز نيست كه دشمنت را نيازمند عذرخواهى نمايى ، پس چگونه به خودت اجازه مىدهى كه با تلاش عقليت رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله را محتاج آن كنى كه مفاهيم الهى را در حد عقل تو تنزل دهد » . آنچه خواجه و شارح بزرگوار ايشان در وصف اهل فتوت بيان فرمودند ، گوياى علو و عظمت مقام فتوت است به گونه‌اى كه دست‌يابى به چنين مقامى براى انسان‌هاى دون همت بسى دور از دسترس مىنمايد . اما در يك تعريف ساده بايد گفت : اهل فتوت كسانى هستند كه از ظواهر گذشته‌اند و چشمشان به روى حقايق برترى گشوده شده است ، لذا نيكى به ديگران در وجود چنين انسان‌هايى به صورت يك نياز هميشگى در آمده است و آن‌ها به برآوردن حاجت نيازمندان محتاج‌ترند تا حاجت حاجتمندان به سوى آن‌ها . لذا امير المومنين على عليه السّلام مىفرمايند : و اذا وجدت من اهل الفاقة من يحمل لك زادك الى يوم القيامة فيوافيك به غدا حيث تحتاج اليه فاغتنمه و حمّله اياه . « 1 » وقتى اهل نيازى يافتى كه حمل بار او توشه‌اى براى روز قيامت تو فراهم مىآورد ، پس فرصت را غنيمت شمار و در حمل بار او كوشش كن .

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، نامه 31 .