مؤمنان پرهيزكار بهترين روش و محكم‌ترين طريقه را دارا هستند و هيچ مشركى نمىتواند مالى يا جانى را از قريش در پناه خود درآورد ، و حائل ميان آن و مومنى شود و هركس مومنى را بكشد و ثابت شود ، قصاص مىشود . مگر آنكه ولىّ مقتول رضايت دهد و مؤمنان همگى در برابر او بوده و بايد در مقابل او بايستند . . . يهوديان تا وقتى كه به همراه مؤمنان جنگ مىكنند با آنها هم‌خرجند . يهوديان بنى عوف با مؤمنان در حكم يك امت هستند . يهوديان را دين خود و مسلمانان را دين خود و آئين خود ، وابستگان آن‌ها نيز با خودشان و در حكم خود آنهايند مگر آنكه ستم كرده يا جرمى مرتكب شوند . كه در اين صورت جز خود او و خاندانش كسى كيفر نبيند . يهود بنى نجار و يهود بنى حارث و يهود بنى ساعده و يهود بنى حشم و يهود بنى اوس و يهود بنى ثعلبه همگى در حكم يهود بنى عوف هستند . . . براساس اين پيمان الهى مهاجرين و انصار در مال و دارايى و حتى در توارث شريك گشتند تا وقتى كه آيه شريفهء « أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ « 1 » ؛ خويشاوندان در كتاب خدا بعضى بر بعضى ديگر اولويّت دارند » نازل و قانون ارث پيوند رحم و خويشاوندى مستقر شد . از داستان‌هاى جالبى كه در اينجا قابل ذكر است ، داستان زير است كه ابن اثير آن را در اسد الغابة نقل كرده است : سعد بن ربيع كه با عبد الرحمن بن عوف طبق اين پيمان برادر شده بودند پس از انجام پيمان رو به عبد الرحمن كرد و گفت : برادر ، من اموالى درام كه همه را با تو نصف مىكنم و دو زن هم دارم ، هركدام را تو بيشتر مىپسندى او را طلاق مىدهم و پس از گذشتن عدّه تو با او ازدواج كن . عبد الرحمن بن عوف از وى تشكر كرده و در حق او دعا كرد و گفت : خدا در مال و خاندانت بركت دهد ؛ مرا بدان‌ها نيازى نيست . فقط راهى براى كسب و كار به من نشان بده تا روزى خود را از كسب و كار تحصيل كنم . سعد ترتيبى داد تا او به كسب و كار مشغول شد و بعدها از ثروتمندان مدينه گرديد . « 2 »

--> ( 1 ) . انفال / 75 . ( 2 ) . أسد الغابة ، ج 3 ، ص 314 .