باب رعايت قال الله تعالى : فَما رَعَوْها حَقَّ رِعايَتِها « 1 » . پس رعايت ننمودند حق رعايتش را . آيهء مورد استشهاد خواجه قدّس سرّه به قرار زير است : وقفّينا بعيسى ابن مريم و آتيناه الانجيل و جعلنا فى قلوب الذين اتبعوه رأفة و رحمة و رهبانية ابتدعوها ما كتبناها عليهم الّا ابتغاء رضوان اللّه فمارعوها حق رعايتها . و از پى آن پيامبران عيسى پسر مريم را برانگيختم و به او انجيل را عطا كرديم و در دل‌هاى كسانى كه پيرو او شدند مهربانى و رحمت قرار داديم و رهبانيت را آغاز نمودند و ما آن را براى آنها مقرر نكرديم مگر براى آن‌كه رضايت خدا را جلب نمايند . اما پيروان عيسى حق آن را ادا نكردند . رهبانيت از جمله احكامى بود كه در دين عيسى عليه السّلام ابتدا گرديد تا پيروان آن از دنيا كناره گرفته و رضوان الهى را جلب كنند . اين حكم در شريعت اسلام منسوخ گرديد و خواجه اين آيه را به عنوان سرآغاز اين باب قرار داده است . خداوند هريك از پيامبران را به لسان قومشان مىفرستد . « 2 » يعنى آن جهاتى از آداب و رسوم و فرهنگشان را كه با شرع مخالفت ندارد تاييد مىكند ولى آنها بعدا در مسيرهايى گام برمىدارند كه مورد رضايت خداوند نبوده است مانند انحرافى كه در عرفان شيعه به وجود آمد . وجه استشهاد اين آيه براى خواجه بزرگوار اين است كه بايد حدود الهى در همهء زمينه‌ها حفظ شود ؛ حتى اگر خداوند در چشم و دل بنده‌اى نشسته باشد ، بايد حدود الهى را رعايت نمايد و مقام و موقعيتش هرگز تكاليف شرع را از دوش او برنمىدارد .

--> ( 1 ) . حديد / 27 . ( 2 ) . و ما أرسلنا من رسول الّا بلسان قومه . ابراهيم / 4 .