القائلون بإمامته المنتظرون لظهوره ، أفضل أهل كلّ زمان ؛ لأنّ اللّه تعالى ذكره أعطاهم من العقول و الأفهام و المعرفة ما صارت به الغيبة عندهم بمنزلة المشاهدة و جعلهم فى ذلك الزمان بمنزلة المجاهدين بين يدى رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله و سلم بالسيف ، أولئك المخلصون حقّا و شيعتنا صدقا و الدعاة الى دين اللّه سرّا و جهرا » « 1 » ؛ دوران غيبت بر دوازدهمين وصى رسول خدا از ائمه‌ى پس از وى ، طولانى خواهد گشت . اهل اين زمان كه معتقد به امامت او و منتظر ظهورش هستند ، برترين مردمان همه‌ى روزگارانند . زيرا خداوند متعال عقل و فهم و معرفتى به آنان عطا مىفرمايد كه شرايط غيبت در چشمشان چون زمان حضور مىگردد و به مجاهدان پيكارگرى مىمانند كه در پيش روى رسول خدا با شمشير نبرد مىكنند . آنان مخلصان واقعى و شيعيان راستين و دعوت‌كنندگان به دين خدا در پنهان و آشكارند . امام كاظم عليه السّلام فرمود : « طوبى لشيعتنا المتمّسكين بحبلنا فى غيبة قائمنا ، الثابتين على موالاتنا و البراءة من أعدائنا ، اولئك منّا و نحن منهم ، قدر رضوا بنا أئمّة و رضينا بهم شيعة ، فطوبى لهم ثمّ طوبى لهم ، هم و اللّه معنا فى درجتنا يوم القيامة » « 2 » ؛ خوشا به حال شيعيان ما كه در زمان غيبت قائممان ، به ريسمان ما چنگ مىزنند و بر دوستى ما و دشمنى دشمنان ما ثابت مىمانند . ايشان از ما و ما از ايشان هستيم . آنان به امامت ما خشنود و ما به پيروى آنان خرسنديم [ ايشان راضىاند كه ما امامانشان هستيم و ما هم رضايت داده‌ايم كه آنان شيعيان ما باشند ] خوشا و خوشا به احوالشان ، به خدا سوگند آنان در روز قيامت ، در مرتبه‌ى ما و با ما خواهند بود . به راستى ، سرّ برخوردارى « منتظران » از چنين جايگاه رفيع و منزلت بىبديلى كه فرشتگان مقرب الهى نيز به آنان غبطه مىخورند ، در چه چيزى نهفته است ؟ هرچه هست به حقيقت « انتظار » بازمىگردد . مگر انتظار چيست كه تا اين پايه تكامل‌بخش و كمال آفرين است ؟ اين چه سكّويى است كه پرش آدمى از فراز آن تا سدرة المنتهى اوج مىگيرد ؟ شايد مفهوم « انتظار » به درستى دريافت نشده است . پس جا دارد كه بار ديگر اين سؤال را با دقت مطرح كنيم كه به راستى انتظار يعنى چه ؟

--> ( 1 ) . إكمال الدين / ج 1 / ب 31 / ح 2 ؛ الاحتجاج / طبرسى / ج 2 / ص 50 . ( 2 ) . نوادر الاخبار فى ما يتعلق بأصول الدّين / مولى محسن فيض كاشانى / كتاب أنباء القائم / باب انتظار الفرج / ح 8 ؛ إكمال الدين و تمام النعمة / ج 1 / ب 32 / ح 15 از امام باقر عليه السّلام و نيز در باب 26 / ح 14 از على بن ابى طالب عليه السّلام حديثى به همين مضمون وارد شده است .