شاخه‌اش به خرده هيزمى بدل شد ، تنها شبهه‌ى ديگرى باقى مىماند كه خلاصه‌ى آن تعارض طول عمر امام مهدى ( عجلّ الله تعالى فرجه ) با عقل و دانش بشرى است . اين شبهه از مهم‌ترين دست‌آويزهاى منكران ظهور امام مهدى عليه السّلام است و ما در فصل بعدى از آن سخن خواهيم گفت تا روشن شود كه خود اين گفته بر خلاف ادعايش ، با منطق عقل و دانش سر ناسازگارى دارد و تأكيد ما در آن بحث بر اين نكته خواهد بود كه عقل داراى مرزهاى شفاف و مستقلى از تمايلات و هوس‌هاى شخصى و جهت‌گيرىهاى فردى است و از احكام همه‌پذير و فراگيرى برخوردار است كه به پذيرش عقل اين و آن وابسته نيست . افزون بر اين‌كه تفاوت بزرگى است ميان پديده‌ى ممتنع الوقوعى كه در حدّ خود تحت هيچ شرايطى ، و حتى به دست انبيا و اوصيا عليهم السّلام نيز امكان تحقق ندارد ، ( مانند اجتماع نقيضين ) و پديده‌ى ممكن الوقوعى كه در شرايط عادى تحقق نيافته است . محال عقلى از جهت امكان تحقق يافتن و عدم آن ، مانند محال عادى نيست ، ليكن اين افراد ميان اين دو مفهوم خلط كرده‌اند و بدين نتيجه رسيده‌اند كه هر پديده‌اى كه در شرايط عادى رخ نمىدهد ، قطعا محال عقلى است ؛ حال آن‌كه اين سهو بزرگ و نابخشودنى بر اثر ناتوانى از تفكيك دو مفهوم مزبور و آثار و لوازم آن‌ها ، صورت گرفته است . در فصل آينده با استناد به برهان ، اثبات مىكنيم كه پندار خام اينان به يك‌سان در منطق عقل و منطق علم محكوم و مطرود است .