فرعون نسبت به موساى كليم هنگام به دنيا آمدنش داشت ؛ آنگاه كه مادرش از ترس وى را به رود نيل سپرد ، بارى تحمل برخى مصايب آسان‌تر از برخى ديگر است . رسالت جهانى امام مهدى عليه السّلام را تنها معتمد نفهميده بود ، بلكه پيش از او معتزّ و مهدى عباسى نيز از آن اطلاع داشتند و به همين سبب بود كه امام حسن عسكرى عليه السّلام بر عدم انتشار خبر ولادت فرزند عزيزش اصرار و تأكيد داشت و فقط شيعيان پاكباز و خالص با رعايت تدابير و مراقبت‌هاى لازم از اين مسئله آگاه شدند . امام عسكرى عليه السّلام چندين بار اصحاب بسيار نزديك را از وجود مهدى موعود مطّلع ساخت و متذكر شد كه اين مهم را كاملا مخفى نگاه دارند . زيرا طاغوت‌ها و فرعون‌هاى زمان مىدانستند كه او دوازدهمين ستاره‌ى آسمان امامت است كه حديث متواتر جابر بن سمرة بر وى انطباق دارد ، و گرنه چه خطرى مىتوانست از ناحيه‌ى اين مولود خردسال كه بيش از پنج سال از عمرش نمىگذشت ، كيان حكومت معتمد را به خطر بياندازد ؟ اگر او همان موعود منتظرى كه در احاديث متواتر نقش تاريخ‌ساز او ، با تمامى وضوح بيان شده و موضع ستيزنده و سازش‌ناپذيرش در مقابل ستمكاران به روشنى ياد شده نبود ، پس چرا حكومت وقت بر پايه‌ى شهادت و ادعاى جعفر كذاب ، برادر امام عسكرى - مبنى بر اين‌كه امام براى خود جانشينى قرار نداده - عمل نكرد ؟ آيا براى حكومت ممكن نبود كه ميراث امام حسن عسكرى عليه السّلام را بدون آن همه اعمال زشت و وحشيانه و احمقانه كه بر ترس از فرزند امام دلالت دارد ، به جعفر كذّاب بدهد ؟ گاهى چنين ابراز مىشود كه توجه جدى دستگاه خلافت به مسئله‌ى عدالت و رعايت حقوق مردم ، عامل و انگيزه‌ى تفتيش خانه و جست‌وجوى امام مهدى عليه السّلام بود . چون ايشان مىخواستند به ناحق ارث پدر ، تنها به دست جعفر كذّاب نرسد و مهدى موعود محمد بن الحسن عليه السّلام محروم نماند ! ! پاسخ اين است كه با فرض قبول اين مدّعى ، باز هم دستگاه خلافت حق نداشت جهت به انجام رسانيدن اين مقصود ، چنين رفتار گستاخانه‌اى از خود بروز دهد ، بلكه شايسته بود كه امر بررسى ادعايه‌ى جعفر كذاب را به يكى از قضات محول مىكرد ؛ به ويژه اين‌كه دعواى او پيرامون ارث و وراثت بود كه روزانه چندين مورد از امثال آن اتفاق مىافتاد و روند قضايى طبيعى خودش را طى مىكرد كه در آن صورت قاضى مىتوانست شهود - يعنى مادر