إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً « 1 » براى آن‌كه همگان « اهل البيت عليهم السّلام » را بشناسند ، كافى نبود ؟ ! با اين حال ، چه جاى سؤال از پيامبر باقى مىماند كه پس از رحلت رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم ، حافظان امّت از ضلالت ، چه كسانى هستند كه در صورت تمسك امّت به ايشان ، همراه با قرآن ، تا روز قيامت از گمراهى مصون خواهند ماند ! نياز امّت - همچنين صحابه - بيش از شناخت اولين فرد از « اهل البيت » نبوده و نيست ، وى مرجع رسيدگى به مسؤليت‌هاى امامت امّت بوده و نقش خود را در صيانت و حفاظت امّت از ضلالت به عهده مىگيرد . آنگاه مأموريت دارد كه جانشين خود را براى به دوش گرفتن اين مسئوليت و ايفاى اين نقش ، مشخّص سازد و اين روال بدين صورت ادامه خواهد يافت تا آخرين امام - كه به همراه قرآن ، مردمان را از فرو غلطيدن در گرداب مهلك ضلالت‌ها باز مىدارد - در حوض ، بر نبى مكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم وارد شود . با توجه به اين‌كه امام على عليه السّلام به وسيله‌ى نصوص و اخبار بىشمارى كه وارد شده ، از جمله در خود حديث ثقلين ، اولين جانشين نبى صلّى اللّه عليه و إله و سلم و مصداق واجب الاتباع عترت معرّفى شده ، پس نيازى نخواهد بود كه خود رسول اكرم صلّى اللّه عليه و إله و سلم ، عهده‌دار تعيين اسم ولىّ امر همه‌ى عصرها و نسل‌ها باشد ؛ اگر نگوييم - چنانچه برخى مسايل كه چنين اقتضايى دارند ، وجود نمىداشت - اساسا چنين توقّعى غير طبيعى است . بنابراين ، ملاك و مقياس در شناخت امام هر عصر و نسلى ، يكى از اين دو راه است : يا يك‌جا همگى معين مىگردند يا اين‌كه هر امام سابقى بر امامت فرد لاحق ، تصريح مىكند و بدين وسيله وى را مشخّص سازد و اين راه دوّم ، شكل طبيعى و طريقه‌ى مأنوس و شناخت شده‌اى است كه سيره‌ى انبيا و اوصيا عليهم السّلام بوده و انسان‌ها نيز از سده‌هاى بسيار دور تا به امروز ، در تدابير و سياستهاى خود از آن تبعيت كرده‌اند . اكنون اگر به حقيقت ماجراى تشخيص و تعيين اهل البيت عليهم السّلام بازگرديم ، مىبينيم كه نصّ به هر دو سبك پيش‌گفته و به شكل متواتر به دست ما رسيده است و كسى كه از منظر تاريخى ، نحوه‌ى رفتار و عملكرد حضرات ائمه‌ى معصومين عليهم السّلام را بررسى كند ، به طور قطع خواهد

--> ( 1 ) . الأحزاب / 33 . روايات درنگ كردن رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم جلوى منزل فاطمه عليها السّلام و تلاوت اين آيه‌ى شريفه در تفسير الطبرى / ج 22 / ص 6 ؛ مناقب / خوارزمى / ص 34 از ابو سعيد خدرى نقل شده است و البخارى در الكنى از طريق ابو الحمراء به نقل آن پرداخته است .