حيات القلوب است كه ابن بابويه رحمه اللّه روايت كرده : حضرت مسيح چندين غيبت از قوم خود اختيار نمود ، در زمين سياحت مىكرد و مىگرديد ولى قوم و شيعيان او نمىدانستند كجاست . . . ، تا آخر روايت كه ما بعد از اين آن‌را بالتمام نقل خواهيم نمود . از جمله غيبت‌هاى او ، غيبت در وقت ولادتش بوده ؛ چنان‌كه در حيات القلوب است كه به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه چون عيسى عليه السّلام متولّد شد ، حق تعالى او را مخفى و شخصش را از مردم غايب گرداند ؛ زيرا هنگامى كه مريم به او حامله شد ، به مكان بسيار دور عزلت نمود . چنان‌كه حق تعالى فرموده : زكريّا و خاله‌اش از پى او آمدند ، وقتى به او رسيدند عيسى متولّد شده بود و مريم در آن حال ، از خجلت آروزى مرگ مىكرد ، پس خدا زبان عيسى را به عذر او گشود و حجّت او را اظهار نمود . از جمله غيبت‌هاى آن بزرگوار ، غايب شدنش از ميان قوم خود و از اراضى شامات بوده كه ايشان به مصر تشريف بردند و مدّت دوازده سال آن‌جا اقامت داشتند ؛ چنان‌كه مورّخان و مفسّران بر وقوع اين غيبت از آن حضرت ، هم‌قول و هم‌زبان‌اند ، نيز وقوع اين غيبت حضرت ذيل موثّقهء حسن بن فضّال از حضرت رضا عليه السّلام نمايان و برملاست . در بحار الانوار « 1 » به سند موثّق از حسن بن فضّال روايت نموده كه گفت : از حضرت رضا عليه السّلام پرسيدم : چرا به اصحاب عيسى حواريّان مىگويند ؟ فرمود : مردم مىگويند براى اين به ايشان حوارى مىگويند كه گازران بودند و جامه‌ها را با شستن از چرك ، پاك و سفيد مىكردند ، نيز از خبز حوار ؛ يعنى نان سفيد خالص مشتق است ، ولى ما اهل بيت مىگوييم : براى آن ، به ايشان حواريّان مىگفتند كه خود و ديگران را به موعظه و نصيحت از چرك گناهان و اخلاق زشت پاك مىكردند . سپس پرسيدم : چرا به اتباع آن حضرت نصارا مىگويند ؟ فرمود : اصل ايشان از شهرى از بلاد شام است كه به آن ناصره مىگويند و مريم و

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 14 ، صص 273 - 272 .