نفس وى ، او را تنها وصىّ خود ننمود و كسى را از ساير اولادش با حضرت كاظم ذكر نكرد ، زيرا اگر ذكر مىكرد ، هرآينه ، او ، وصيّت را براى خود حجّت و برهان مىنمود و مدّعى امامت مىشد . اگر امام موسى در ميان اولادش مشهور و مكانت‌اش ظاهر نبود و نسب و فضلش اشتهار نمىداشت ، بلكه مخفى و مستور مىبود ، هرآينه حضرت صادق عليه السّلام او را هم ، در وصيّت خود ذكر نمىكرد ؛ چنان‌كه امام حسن عسكرى عليه السّلام به واسطهء عدم اشتهار فرزندش ، در زمان فوت و به جهت حفظ نفس آن بزرگوار او را در وصيّت خود ذكر نفرمود و هذا واضح عند من له ادنى الأنصاف . [ شبهه سى و نهم : بازگشت اموات ] 41 صبيحة بدان شبههء سى و نهم مخالفين در ساحت قدس امامت حضرت بقيّة اللّه ، اين است كه مىگويند : نظر به مفادّ اخبارى كه شما طايفهء شيعهء اثنا عشريّه از طرق خود روايت نموده‌ايد ، معتقديد هنگام ظهور مهدى موعود ، جماعتى از اموات مؤمنين و كفّار زنده مىشوند و با آن جناب مىباشند . چنان‌كه عبارت سيّد مرتضى ، از بزرگان علماى شما ، در جواب از مسايل رازيّه‌اش اين است كه بدان آن‌چه شيعهء اماميّه به آن معتقد است ، اين است كه خداى تعالى در وقت ظهور امام زمان ؛ يعنى مهدى موعود ، قومى از شيعيان آن حضرت را كه پيش‌تر وفات يافته‌اند ، به دنيا برمىگرداند تا به ثواب يارى كردن حضرت و مشاهدهء دولت او ، فايز شوند ، نيز قومى از دشمنان آن حضرت را به دنيا برمىگرداند تا از ايشان انتقام گيرد و دوستانش از مشاهدهء ظهور حقّ و بلندى كلمهء حق لذّت برند . در نجم ثاقب اين‌را يكى از خصايص مهدى موعود شمرده و فرموده است : بيست و يكم ؛ يعنى از خصايص آن حضرت ، بودن جمعى از مردگان در ركاب آن جناب است . چنان‌كه شيخ مفيد ، در ارشاد روايت نموده : بيست و هفت نفر از قوم موسى ، هفت