در باب معجزات آن حضرت و ائمّهء طاهرين عليهم السّلام نقل كرده‌اند كه از حدّ تواتر بيرون است . پس از امكان بودن شخصى در ميان جمعى ، ايستاده يا نشسته و مشغول قرائت يا ذكر و تسبيح و تحميد و يا مشغول نماز كه همهء آن‌ها و ديگران را از عابرى سبيل ببيند و كسى او را نبيند ؛ چه استبعاد دارد كه چنين بلاد عظيمى در برارى يا بحار باشد و خداوند ، چشم همهء مردم را از آن‌ها محجوب نمايد و اگر عبورشان بدان جا افتد ، جز صحراى قفر و درياى شگرف ، چيزى به نظرشان نيايد و شايد خداوند متعال به قدرت كاملهء خود ، آن بلاد را از مكانى به مكان ديگر سير دهد . چنان‌چه موضع چهارم از اين قبيل است كه در شب غار ، چون اضطراب ابى بكر زياد شد و قلبش از مواعظ و نصايح حضرت رسول مطمئن نشد ، حضرت پاى مبارك را بر پشت غار زدند . درى باز شد و دريا و سفينه‌اى ظاهر گرديد . سپس فرمود : اگر كفّار داخل غار شدند ، از اين در بيرون رفته ، به اين كشتى نشسته و از دست ايشان خلاص مىشويم . آن‌گاه ابو بكر مطمئنّ القلب و آسوده‌خاطر گرديد . اغلب ارباب سير و تواريخ و اخبار متعرّض اين كيفيّت‌اند ، از اين قسم معجزات نيز بسيار است كه در شهر و خانه ، دريا ظاهر كردند ، بلكه در كشتى نشستند و خواصّ مواليان خود را در نظاير اين بلاد موجود در دنيا سير دادند . موضع پنجم ؛ بنابر آن‌چه در نجم ثاقب « 1 » نقل فرموده ، از خصايص وجود مبارك امام زمان و حجّت عصر - عجّل اللّه فرجه الشريف - اين است كه آن حضرت با خواصّ خود در هر زمين بىآب و علفى كه منزل فرمايند و مركب همايونش در آن‌جا مستقرّ گردد ، فورا گياه برويد و آب جارى شود و چون از آن‌جا حركت كنند ، به حال اوّل برگردد .

--> ( 1 ) . نجم ثاقب در احوال امام غايب ، ج 2 ، ص 480 .