كه از تأليفات يكى از علماى اهل سنّت است ، نقل فرموده كه او گفته : بلد مهدى عليه السّلام ، شهرى نيكو و محكم است كه مهدى فاطمى آن‌را بنا كرده و براى آن قلعه‌اى قرار داده كه درهاى آن از آهن و آهن هر درى ، بيش از صد قنطار است و چون آن‌را بنا نمود و محكم كرد ، گفت : الآن بر فاطميّين ايمن شدم با آن‌كه سيّاحان روى زمين ، به هيچ‌وجه اسمى از آن شهر بر زبان نرانده‌اند . مورد پنجم ؛ مدينة النحاس ، شهرى است كه از مس بنا شده و ما كيفيّت بناى آن و رفتن موسى بن نصر عبدى تا حدود آن در زمانى كه عامل عبد الملك بن مروان در مغرب زمين بود و راه نيافتنش به آن‌را در اواخر جلد اوّل از كتاب عناوين الجمعات في شرح دعاء السّمات ، نقل نموده‌ايم و سيّد سند جزايرى در انوار و استادنا المحدّث النورى - نور اللّه مرقده - در ذيل حكايت سى و هفتم از باب هفتم نجم ثاقب « 1 » ، مفصّلا كيفيّت آن‌را نقل نموده‌اند . ما نيز در بساط چهارم اين كتاب آن‌را نقل خواهيم نمود . مورد ششم ؛ دو شهر جابلسا و جابلقا و شهرهاى ديگر از توابع آن‌هاست كه در طرف مشرق و مغرب واقع شده‌اند به كيفيّتى كه در صبيحهء نوزدهم اين عبقريّه بيان گرديد . مورد هفتم ؛ بلد امّتى از قوم موسى است كه حضرت رسالت پناه ، در ليلهء معراج ، بعد از مراجعت از آسمان‌ها به آن‌جا تشريف فرما شد ، به شرحى كه ايضا در صبيحهء مذكور ، سمت تحرير يافت . چه اين دو مورد را هم تاكنون احدى به طريق متعارف نديده كه از اعجاز خارج باشد . با آن‌كه به صريح اخبار خاصيّه در اوّل و اخبار عاميّه ، بلكه خاصيّه ، ايضا در دوّم آن‌ها موجود و از نظرها مفقودند . [ مواضع مخفى بودن پيامبر و ائمه از انظار ] اين ناچيز گويد : اين‌ها مواردى از امكنه بودند كه به محض قدرت بارى تعالى به لحاظ حكم و مصالحى كه در اختفاى آن‌هاست ، از انظار خلايق مخفى هستند و امّا

--> ( 1 ) . نجم ثاقب در احوال امام غايب ، ج 2 ، ص 619 .