علّامه مجلسى رحمه اللّه و غيره « 1 » ، آن‌را در كتب معتبره‌اى از اخبار نقل نموده و در سياق آن ، آن‌ها را قرار داده‌اند . هم‌چنين قضيّهء مجلس عون الدّين يحيى بن هبيرهء وزير است كه آن‌را سيّد سند جزايرى در انوار « 2 » و استادنا المحدّث النورى رحمه اللّه در نجم ثاقب « 3 » و غير اين دو بزرگوار در غير اين دو كتاب نقل نموده‌اند و ما نيز آن‌ها را در بساط چهارم از اين كتاب نقل خواهيم كرد كه در اين دو ، قصّهء بلاد حضرت قائم و ولات آن‌ها بأشخاصهم و اسمائهم ذكر شده‌اند كه همگى از اولاد صلبى خود آن بزرگوار است اگر چه در اين مورد دوازدهم ، شبهه‌اى وارد است كه از دفع آن لابدّيم . [ چرا بلاد آن جناب قابل رؤيت نيست ] دفع شبهة و رفع كلفة بدان بسا هست در وجود بلادى كه در اين دو قصّه اسم برده شده‌اند ، شبهه نمايند به اين‌كه سيّاحان و دريانوردان عيسويان و غير ايشان ، سال‌هاست كه با استعداد تامّ و تمام ، مشغول سير و سياحت و تشخيص طول و عرض برّ و بحرند و مكرّر تا قطب شمالى رفته‌اند و از طرف شرق و غرب ، تمام دورهء زمين را طى كرده‌اند و تا حال ، بر چنين جزاير و بلادى واقف نشده‌اند و به حسب عادت نشود با عبور بر بيشتر درجات طولى و عرضى ، اين بلاد عظيم را نديده باشند . [ پاسخ به شبهه ] جواب شبهه اين است : شبهه‌كننده اگر وجود صانع مختار حكيم قادر را منكر است ؛ اوّلا بايد صانع براى او اثبات شود و به ذات مقدّس او اقرار و اعتراف نمايد ، چرا كه جواب دادن به او ، پيش از اثبات آن وجود مقدّس - جلّت عظمته - صورت نگيرد و اگر به وجود صانع مختار حكيم قادر ، موقن و معتقد است كه آن‌چه خواهد ، مىتواند

--> ( 1 ) . كفاية المهتدى [ گزيده ] ، ص 318 ذيل حديث چهلم . ( 2 ) . الانوار النعمانية ، ج 2 ، ص 65 - 59 . ( 3 ) . نجم ثاقب در احوال امام غايب ، ج 2 ، ص 597 .