رسم خداوند چنين نيست كه خلق را عذاب كند ، حال آن‌كه چون تو رحمة للعالمينى ، در ميان ايشان باش . به تواتر از آن جناب رسيده كه فرمود : اهل بيت من ، امان اهل زمين‌اند ، چنان‌كه ستارگان ، امان اهل آسمان‌اند « 1 » ، هركه ديدهء دلش اندكى به نور ايمان منوّر شده ، مىداند هرگاه ابواب فرج بر كسى مسدود گردد و چارهء كار خود را نداند يا مطلب دقيق و مسألهء غامضى بر او مشتبه گردد ؛ چون به آن جناب ، به اندازهء توسّل ، متوسّل شود ، البتّه ابواب رحمت و هدايت به رويش مفتوح مىگردد . دوّم : همان‌طور كه در مورد آفتاب محجوب به ابر - با وجود انتفاع خلق به ضوء آن - خلق هر آن ، منتظر رفع سحاب و كشف حجاب هستند ؛ هم‌چنين مخلصين ، مؤمنين و موقنين ، پيوسته در ايّام غيبت ، منتظر فرج‌اند ، مأيوس نيستند و به آن انتظار ، ثواب عظيم مىبرند . سوّم : منكر وجود آن حضرت با وجود سطوع انوار امامت و ظهور آثار ولايت ، مانند منكر وجود آفتاب است ، هرگاه به واسطهء سحاب محجوب شود . چهارم : چنان‌چه گاهى محجوب بودن آفتاب به وسيلهء سحاب ، براى عباد ، اصلح و انفع است ؛ شايد غيبت آن حضرت نيز ، براى بسيارى از شيعيان - با وجود انتفاع به آثار او - اصلح و انفع از ظهور آن جناب باشد . سپس روايت طولانى عمّار ساباطى « 2 » را نقل فرموده كه بر فضيلت انتظار فرج و مضاعف بودن ثواب اعمال در زمان غيبت دلالت دارد ، تا آن‌كه مىفرمايد : شيخ طبرسى در احتجاج « 3 » از ابو خالد كابلى روايت كرده كه گفت : حضرت امام زين العابدين عليه السّلام فرمود : غيبت به ولىّ دوازدهمى خداوند از اوصياى رسول خدا و امامان بعد از او طولانى

--> ( 1 ) . ر . ك : كفاية الاثر فى النص على الائمة الاثنى عشر ، ص 29 ؛ مناقب امير المؤمنين ، ج 2 ، ص 144 ؛ شرح الاخبار ، ج 3 ، ص 516 ؛ بحار الانوار ، ج 23 ، ص 19 و ج 36 ، ص 291 . ( 2 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، صص 647 - 646 . ( 3 ) . الاحتجاج ، ج 2 ، ص 50 .