[ فوايد وجودى امام در گفتار امام ] 21 صبيحة بدان كلام جامع‌ترى كه در بيان فوايد وجودى حضرت ولىّ عصر صادر شده ، همان كلامى است كه خود آن سرور به يد با ايد و به قلم مشكين خود در توقيع شريف نگاشته كه به دست محمد بن عثمان صادر شده است ، در آن توقيع شريف است : امّا وجه انتفاع مردم به من ، مانند انتفاع خلق به آفتاب است ؛ وقتى كه ابر او را فراگيرد و از نظرها غايب گرداند . وجه جامعيّت آن اين است كه در اين‌جا به فايدهء معيّنه اشاره نفرموده ، تا هر فايده كه در نظر آيد يا در تصوّر گنجد ، احتمالش برده شود ؛ و يذهب الذهن إلى كلّ مذهب و اين با فوايد مذكور سابق بر اين صبيحه منافات ندارد ، زيرا هريك از آن‌ها يا تمام آن‌ها از محتملات اين كلام معجز نظام است . اين نظير آن است كه در لسان اهل علم جارى شده : حذف متعلّق عموم را افاده مىكند فتبصّر . برطبق مضمون فرمايش اين بزرگوار ، اخبار ديگرى از جدّش رسول مختار و از آباى اخيارش وارد شده ، از جمله شيخ صدوق در كمال الدين « 1 » از جابر از رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله روايت نموده : آن جناب اسامى يك‌يك ائمّه عليهم السّلام را بيان نمود ، تا آن‌كه فرمود : سمّى من حجة اللّه في أرضه و بقيّته في عباده ؛ هم‌كنيّهء من ، پسر حسن بن على كسى است كه خداى تعالى مشارق و مغارب زمين را بر دست او فتح مىكند ، او كسى است كه از شيعه و اولياى خود غيبت مىكند ، غيبتى كه در قول به امامت او باقى نمىماند ، مگر كسى كه خداوند ، دل او را براى ايمان امتحان كرده . جابر گفت : يا رسول اللّه ! آيا شيعيان در غيبت او به وجود شريفش منتفع مىشوند ؟ فرمود : آرى ! قسم به آن‌كه مرا به پيغمبرى مبعوث كرده ، ايشان هرآينه به او منتفع مىشوند و در غيبت او به نور ولايتش استضائه مىكنند ؛ مثل انتفاع مردم به آفتاب ، هر

--> ( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 253 .