[ جواب شبهه بنابر قاعدهء اماميه ] مسلك دوّم ؛ جواب اين شبههء واهى بنابر اصول و قواعد اماميّه است ، آن نيز مشتمل بر سه جواب مىباشد . جواب اوّل : ايشان مىگويند و معتقدند : چون خداى عزّ و جلّ اراده فرمايد امامى بيافريند ، قطره‌اى از آب جنّت از مزن نازل فرمايد كه بر ثمره‌اى از ثمرات زمين بيفتد ، حجّت عصر آن‌را بخورد و نطفهء امام از آن منعقد شود ، چون چهل روز بر آن بگذرد ، صدا بشنود ، وقتى چهار ماهه شود ، بر بازوى راست او بنويسند : و تمّت كلمت ربّك صدقا و عدلا لا مبدّل لكلماته و هو السّميع العليم . هنگام تولّد از مجراى متعارف نسوان تولّد نيابد ، بلكه از ران راست مادر به دنيا آيد و چون متولّد شود ، عمودى از نور ، در دلش جاى دهند كه در آن به خلايق و اعمال ايشان نظر كند « 1 » و امر خداوند در آن عمود بر او نازل شود . آن عمود ، نصب عين او است ، به هرجا برود و نظر كند ، خداوند دلش را از محبت خودش پر كند كه غير آن جناب ، كسى را نگزيند و اختيار ننمايد ، دلش را از خوف خود ، مملوّ سازد كه از هيچ چيز ، غير از خداوند نترسد . هم‌چنين از زهد كه به هيچ‌چيز دنيا و غير دنيا رغبت نكند ، جز آن‌چه را كه او امر فرمايد و از سخا كه از ايثار چيزى ، حتّى از جان خود در راه او پروا نكند و از شجاعت كه از هيچ مخلوقى روى نگرداند و از توكّل كه غير از جناب قدس احديّت چيزى را ضارّ يا نافع نداند و نبيند . بر همين منوال ، حقايق جميع صفات حسنه را در دلش جاى دهد و آن‌را نگاه دارد از اين‌كه گردى از قذارات اخلاق ذميمه بر آينهء قلبش بنشيند ؛ حقايق اشيا را به او بنمايد ، قبايح بواطن معاصى را بداند و ببيند و بالطّبع از آن‌ها متنفّر و گريزان باشد ، روح القدس را بر او موكّل كند كه او را مؤيّد و مسدّد دارد و از او جدا نشود . او غفلت ، سهو و نسيان ندارد ، دلش را مثل بيت المعمور و عرش خود ، محل تردّد

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 51 ، ص 25 ؛ بقيه روايت در بحار الانوار موجود نبود .