بالمرّه متصدّى اعباء خلافت و امامت نشود و در نصب او براى خلافت و امامت ، منجر به نقض غرض الهى شود ، در چنين مقامى مىگوييم : بر خدا واجب است لطف خود را دربارهء مكلّفين منع ننمايد و حجّت خود را حفظ نمايد تا به وسيلهء او اقامهء شرع مبين شود . چنان‌كه اعتقاد اماميّه در حقّ ائمّهء دين است كه آن‌چه در نصب ايشان بر خلافت و امامت ، غرض الهى است ، حاصل شده و حاصل خواهد شد ، ان شاء اللّه تعالى . [ تقرير ديگرى از شبهه ] ختام نفعه عام بدان بعضى از علما ، شبههء معنونهء در اين صبيحه را چنين تقرير نموده‌اند كه خوف آن حضرت ، صلاحيّت علّيّت براى غيبتش را ندارد ، چراكه خداوند عالم ، بر ازالهء خوف او قادر است كه اعوانى را براى آن جناب خلق كند و اين هم ، بر خداى تعالى واجب است ، زيرا لطف به تمامه و كماله بر لاطف واجب است و كمال لطف و تمام آن تصرّف امام در رعيّت است . [ پاسخ به شبهه ] به اين اشكال با دو جواب ، جواب داده شده است . جواب اوّل : اين‌كه بارى تعالى ، اعوانى را براى حضرت خلق كند الجاء از او - تعالى شأنه - است كه منافى با تكليف است و الجا كردن مردم به تكليف ، دربارهء حق تعالى روا نباشد . جواب دوّم : بر فرض اين‌كه قبول كرديم خلق اعوان ، الجا نيست ، لكن آن مبنى بر اين است كه واجب است لطف ، بر ابلغ وجوه باشد و اين معنى ممنوع است . به دليل آن‌كه عرب‌ها دربارهء آياتى از پيغمبر سؤال كردند كه قرآن بر آن‌ها ناطق مىشود ؛ مثل