او در وجود و غيبت ، با مهدى موعودى كه اماميّه به او معتقدند ، شريك است ، پس اگر ايشان به جهت ندانستن حكمت وجود و غيبت دجّال ، دست از دجّال خود برمىدارند و انّى لهم ذلك ، آن‌گاه اين شبهه را نموده و نعوذ باللّه و نستجير به ، به اماميّه بگويند : شما هم از مهدى خود دست برداريد . وجه پنجم : در كتب فريقين ، اخبار صحيحه وارد شده آن‌چه در امم سابقه و مخصوص در بنى اسراييل واقع شده ، در اين امّت نيز واقع شود ، حتّى اگر در سوراخ جانورى رفتند ، اين‌ها نيز بايد بروند ، طريق اين اخبار بيش از پنجاه است ، چنان‌كه بر متتبّع بصير مخفى نيست . از جمله چيزهايى كه در امم سابقه واقع شده ، غيبت‌هاى انبياى ايشان است كه به امر الهى از امّت كناره كرده بودند و كسى از آن‌ها خبرى نداشت . چنان‌چه مسعودى در اثبات الوصيّه ، غيبت‌هاى انبيا را ذكر نموده ، او كسى است كه علماى عامّه ، كمال اعتماد را به كتب او دارند ، اگرچه شيعه‌مذهب است . محمد بن شاكر كتبى در وفات الوفيات او را مدح و كتبش را ذكر نموده و كثيرا ما اهل سنّت و جماعت ، از مروّج الذهب و اخبار الزمان او نقل مىنمايند و بر او اعتماد كنند . پس چنان‌چه براى حجّت‌هاى الهى در امم سابقه غيبت بوده است ؛ اگر در اين امّت براى حضرت حجّتى كه به اعتراف ايشان افضل از عيسى - كه عيسى عليه السّلام افضل از جميع انبيا و مرسلين غير از اولوا العزم ايشان است - و آخرين حجّت الهى است كه تا قيامت ، حجّت ديگرى غير از آن جناب ، نيايد ، غيبت نباشد ، تكذيب آن اخبار صريحهء متواتره به تواتر مضمونى لازم آيد و يقينا اهل سنّت و جماعت ، تكذيب آن اخيار را از تشنيع در اقوال مىدانند . پس به مفاد اين اخبار و ثابت بودن غيبت‌هاى آن حجج ملك غفّار ، اين حجّت پروردگار نيز ، بايد در اين ازمنه و اعصار غايب باشد ؛ سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلُ وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا . « 1 »

--> ( 1 ) . سورهء فتح ، آيه 23 .