وجهتك خير الجهات و عطيّتك أفضل العطيّات و أهنؤها تطاع ، ربّنا فتشكر و تعصى ، ربّنا فتغفر لمن شئت فلك الحمد ، تجيب المضطرّ و تكشف الضّرّ و تنجي من الكرب العظيم و تقبل التّوبة و تشفي السّقيم و تعفو عن المذنب لا يجزي أحد بآلآئك و لا يبلغ نعمآئك [ نعماك ] قول قائل ، اللّهمّ إليك رفعت الأصوات و نقلت الأقدام و مدّت الأعناق و رفعت الأيدي و دعيت بالألسن و تقرّب إليك بالأعمال ، ربّنا فاغفر لنا و ارحمنا و افتح بيننا و بين قومنا بالحقّ و أنت خير الفاتحين . اللّهمّ إليك نشكو فقد نبيّنا و غيبة وليّنا و شدّة الزّمان علينا و وقوع الفتن و تظاهر الأعداء و كثرة عدوّنا و قلّة عددنا ، فافرج ذلك يا ربّ عنّا بفتح منك تعجّله و نصر منك تعزّه و إمام عدل تظهره إله الحقّ آمين » « 1 » پروردگارا ! نور تو در حدّ تمام رسيد كه هدايت كردى . حمد تو را است پروردگارا ! و حلم تو بزرگ است كه عفو نموده‌اى . حمد تو را است پروردگارا ! ذات تو گرامىترين ذات‌ها و عظمت تو برترين عظمت‌ها و جهت [ راه به سوى تو ] بهترين جهت‌ها است و بخشش تو از ارزنده‌ترين عطايا و گواراترين آن‌ها مىباشد . پروردگارا ! اطاعت مىشوى آن‌گاه [ به اطاعت‌كننده ] احسان مىكنى و چون معصيت شوى اى پروردگار ما ! هركس را بخواهى مىبخشى ، پس حمد تو را است ! به فرياد [ شخص ] ناچارى مىرسى و گرفتارى را بر طرف مىسازى و از اندوه بزرگ نجات مىدهى و توبه را مىپذيرى و بيمار را شفا مىبخشى و از گنهكار مىگذرى ، احدى را توان سپاس نعمت‌هاى تو نيست و آن‌ها را شماره نتوان كرد و به زبان نشود آورد . بار خدايا ! صداها به سوى تو بالا رفته و گام‌ها در راهت برداشته شد و گردن‌ها كشيده و دست‌ها بلند و به زبان‌ها خوانده‌شده‌اى و با اعمال به درگاهت تقرب جسته‌ايم . پروردگارا ! پس ما را بيامرز و بر ما رحمت آور و ميان ما و قوممان به حق حكم فرماى كه تو بهترين حكم‌كنندگانى . بار الها ! به تو شكوه مىكنيم فقدان پيامبرمان و غايب بودن ولىّمان و سختى زمانه بر ما و افتادن فتنه‌ها در ميانمان و همدستى دشمنان و بسيارى دشمنانشان و كمى افرادمان ، پس اين‌ها را از ما بر طرف گردان اى پروردگار ! با فتح و پيروزى از سوى خودت به زودى بر ما گشايشى ده و يارىاى كه از تو آن را عزّت بخشى و امام عادلى كه آشكار سازى فرج برسان . اى خداى حق ! مستجاب فرماى . پس از آن هفتاد مرتبه مىگويى : « أستغفر اللّه و أتوب إليه » . مىگويم : اين دعا را به روايت سيّد اجل ابن طاووس آوردم چون كامل‌تر و تمام‌تر است . دوازده : قنوتى است كه سيّد اجل در كتاب « جمال الأسبوع بكمال العمل المشروع » ، از مقاتل بن مقاتل « 2 » آورده كه گفت : حضرت ابو الحسن الرضا عليه السّلام فرمود : در قنوت نماز جمعه چه

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، 1 / 487 و جمال الاسبوع ، 415 . ( 2 ) . مىگويم : از اين حديث استفاده مىشود كه مقاتل بن مقاتل واقفى نبوده . روايت ديگرى نيز بر اين معنى دلالت دارد كه در كتاب رجال كبير آمده است . ( مؤلف )