واژگونه است ، و از چهره‌اى كه هنگام تداوم نعمت‌ها بر او عبوس و گرفته است . به تو پناه مىبرم از همهء اين‌ها و از نظير و اشباه و امثال اين امور ، به راستى كه تو والاى داناى حكيم هستى . شش : قنوت مولايمان ابو محمد امام حسن عسكرى عليه السّلام كه در همان حديث روايت شده ، و شيخ طوسى آن را در مستحبّات قنوت نماز وتر ذكر كرده ، ولى از حديث مشار إليه معلوم مىشود و به دست مىآيد كه از دعاهاى مطلق باشد كه به وقت معيّنى اختصاص ندارند . سيّد ابن طاووس در مهج الدعوات گفته : « و او عليه السّلام در قنوت خود چنين دعا نموده و به اهل قم امر فرموده آن را بخوانند ، هنگامى كه از موسى بن بغى شكايت كردند » . اين قنوت را ان شاء اللّه تعالى در بخش آيندهء كتاب خواهيم آورد . هفت : قنوت مولاى عزيزمان حضرت حجّت - عجّل اللّه فرجه الشريف - كه در همان حديث آمده است : اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد و أكرم أوليآئك بإنجاز وعدك و بلّغهم درك ما يأمّلونه من نصرك ، و اكفف عنهم بأس من نصب الخلاف عليك . و تمرّد بمنعك على ركوب مخالفتك و استعان برفدك على فلّ حدّك و قصد لكيدك بأيديك و وسعته حلما لتأخذه على جهرة أو تستأصله على غرّة ، فإنّك اللّهمّ قلت و قولك الحقّ : حتّى إذا أخذت الأرض زخرفها و ازّيّنت و ظنّ أهلها أنّهم قادرون عليها أتاها أمرنا ليلا أو نهارا فجعلناها حصيدا كأن لم تغن بالأمس كذلك نفصّل الآيات لقوم يتفكّرون ، و قلت : فلمّا آسفونا انتقمنا منهم و إنّ الغاية عندنا قد تناهت و إنّا لغضبك غاضبون ، و إنّا على نصر الحقّ متعاضبون ، و إلى ورود أمرك مشتاقون ، و لانجاز وعدك مرتقبون ، و لحلول وعيدك بأعدآئك متوقّعون . اللّهمّ فأذن بذلك و افتح طرقاته و سهّل خروجه و وطّئ مسالكه و اشرع شرايعه و أيّد جنوده و أعوانه و بادر بأسك القوم الظّالمين ، و ابسط سيف نقمتك على أعدآئك المعاندين ، و خذ بالثّار إنّك جواد مكّار » خدايا ! بر محمد و آل محمد درود فرست و اوليائت را با منجّز نمودن وعده‌ات گرامى بدار ، و آن‌ها را به آنچه از يارىات اميد دارند برسان ، و زيان كسانى را كه بر خلاف تو برخيزند از ايشان دور گردان ، و اذيت كسى را كه بر ممنوعيّت ارتكاب مخالفتت سركشى نموده و با كمك عنايات و نعمت‌هاى تو درصدد از هم گسستن حدّ تو برآمده و با همان نعمت‌هاى تو قصد نيرنگ با تو كرده از آن‌ها بازدار ، كه تو او را با بردبارى فرا گرفته‌اى تا او را آشكارا برگيرى ، يا درحالىكه مغرور شده باشد از ريشه برآورى ، كه البتّه اى پروردگار ! تو فرموده‌اى و فرموده‌ات حقّ است : « تا اين‌كه زمين سبزى و زينت به خود گرفت و اهل آن پنداشتند كه بر آن توان دارند ، امر ما در شب يا روز آن را فرا رسيد ، پس آن را درو كرديم انگار كه ديروزش هيچ سبزه‌اى نداشته ، اين‌چنين آيات را براى قومى كه انديشه كنند تفصيل مىدهيم » و نيز فرموده‌اى : « پس چون ما را به خشم آوردند ، از آن‌ها انتقام