ياد مىكرد بغض گلويش را مىفشرد و به نفس‌زدن مىافتاد . روزى به پيشگاه خداوند عرضه داشت : الها ! چگونه است كه وقتى نام چهار تن از اينان را ياد مىكنم تسلّى خاطر مىيابم و چون حسين را ياد مىكنم ديده‌ام گريان و ناله‌ام بلند مىشود ؟ خداوند متعال جريان [ شهادت ] آن حضرت را به اطّلاع زكريّا رسانيد و فرمود : كهيعص پس « كاف » نام كربلا است و « ها » هلاكت عترت پيغمبر ، و « يا » يزيد است كه ستم‌كننده بر حسين عليه السّلام مىباشد ، و « عين » عطش حسين عليه السّلام و « صاد » صبر اوست . هنگامى كه زكريّا اين مطلب را شنيد تا سه روز مسجدش را ترك نكرد و مردم را از ملاقات با خود ممنوع ساخت و به گريه و زارى پرداخت . بر حسين مىگريست و مىگفت : خدايا ! آيا بهترين خلايقت را به سوگ فرزندش خواهى نشانيد ؟ پروردگارا ! آيا اين مصيبت بزرگ را بر او وارد خواهى نمود ؟ الهى ! آيا جامهء عزا بر تن على و فاطمه خواهى پوشاند ؟ آيا غم اين مصيبت را به ساحت آن‌ها خواهى رساند ؟ آن‌گاه مىگفت : به من فرزندى روزى كن كه چشمم در سنّ پيرى به او روشن و محبّتش در دلم فتنه انگيزد ، سپس مرا در غم از دست‌دادنش بنشان چنان‌كه محمّد حبيب خود را در سوگ فرزندش خواهى نشاند . خداوند يحيى را به وى داد ، و پس از آن به شهادت او سوگوارش ساخت و مدّت حمل يحيى شش ماه بود هم‌چنان‌كه مدّت حمل حسين عليه السّلام . سپس گفتم : اى مولاى من ! بفرماييد علّت چيست كه مردم نمىتوانند امام براى خودشان برگزينند ؟ فرمود : امام اصلاح‌گر است يا فسادگر ؟ عرضه داشتم : اصلاح‌گر . فرمود : آيا امكان دارد كه فاسدى را انتخاب كنند درحالىكه ندانند كه در انديشهء او چه مىگذرد ، فكر اصلاح دارد يا افساد ؟ گفتم : آرى . فرمود : همين است علّت كه با دليل روشنى براى تو بيان مىكنم كه عقل تو آن را بپذيرد . عرضه داشتم : بفرماييد . فرمود : بگو ببينم پيامبرانى كه خداوند آنان را برگزيده ، و كتاب‌هاى آسمانى بر ايشان نازل كرده ، و آنان را با وحى و عصمت تأييد فرموده و پيشوايان امم بودند ، از جمله موسى و عيسى با علم و انديشهء برجسته‌اى كه داشتند ، امكان دارد منافقى را انتخاب كنند درحالىكه گمان داشته باشند كه مؤمن است ؟ گفتم : خير . فرمود : پس حضرت موسى كليم اللّه چگونه شد كه با آن همه عقل و علم و نزول وحى بر او ، هفتاد نفر از بزرگان قوم و وجوه لشكريانش ، كسانى كه در ايمانشان و اخلاصشان ترديد نداشت ، ولى در واقع منافقين را انتخاب