است . اين حديث هرچند كه طولانى است ولى فوايد بسيار و امور مهم دارد . در اين حديث امامت مولاى ما - عجّل اللّه فرجه الشريف - با نصّ و معجزه اثبات شده و اين‌كه امّت را نشايد براى خود امامى اختيار كند ، پس تعجّبى ندارد كه تمام اين حديث را بياوريم و از خداوند مىخواهيم كه ما را اهل پذيرش اين حديث قرار دهد . شيخ طبرسى - كه خدايش رحمت كند - چنين گفته است : « احتجاج حضرت حجّت قائم منتظر صاحب الزمان - درود خداوند بر او و پدرانش باد - سعد بن عبد اللّه قمى اشعرى گفته است : به يك نفر ناصبى كه از همهء ناصبىها در مجادله قوىتر بود دچار شدم . روزى هنگام مناظره به من گفت : مرگ بر تو و هم‌مسلكانت باد . شما رافضىها ، مهاجرين و انصار را مورد طعن قرار مىدهيد ، و محبّت پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله را نسبت به آنان انكار مىكنيد ، و حال آن‌كه صدّيق ، بالاترين افراد اصحاب است كه به اسلام سبقت جسته ، مگر نمىدانيد كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله او را شب هجرت از ترس بر جان او ، با خود به غار برد چنان‌كه بر جان خود ترسان بود . براى اين‌كه مىدانست كه او خليفه و جانشين آن حضرت خواهد شد ، لذا خواست كه جان او را مانند جان خود حفظ كند تا مبادا وضع دين بعد از خودش مختل شود ، در همان‌حال على را در رختخواب خود قرار داد ، چون‌كه مىدانست اگر او كشته شود وضع اسلام مختل نمىگردد ، زيرا كسانى از اصحاب بودند كه جاى او را بگيرند ، لذا خيلى به كشته شدنش اهميّت نمىداد . سعد مىگويد : من جوابش را دادم ، ولى جواب‌ها دندان‌شكن نبود . سپس گفت : شما رافضيان مىگوييد : اوّلى و دومى منافق بوده‌اند و به ماجراى ليلة العقبه استدلال مىكنيد . آن‌گاه گفت : بگو ببينم آيا مسلمان شدن آن‌ها از روى خواست و رغبت بود يا اكراه و اجبارى در كار بود ؟ من در اين‌جا از جواب خوددارى كردم ، چون‌كه با خود انديشيدم اگر بگويم از روى اجبار و اكراه مسلمان شدند كه در آن هنگام اسلام نيرومند نشده بود تا احتمال اين معنى داده شود و اگر بگويم از روى خواست و رغبت اسلام آوردند كه ايمان آن‌ها از روى نفاق نخواهد بود . از اين مناظره با دلى پردرد بازگشتم ، كاغذى برداشتم و چهل و چند مسأله‌اى كه حلّ آن‌ها برايم دشوار بود نوشتم و با خود چنين گفتم : اين نامه را به نمايندهء مولى ابو محمد حسن بن على

--> - جليل امين ، فضل بن الحسن طبرسى مؤلف تفسير مجمع البيان ، و سوم فرزند برومندش شيخ حسن بن فضل مؤلف كتاب مكارم الأخلاق . ( مؤلّف )