شانزدهم : امير الامره لقبى است كه امير المؤمنين عليه السّلام آن جناب را خواندند به آن ؛ چنان چه ثقهء جليل ، فضل بن شاذان در كتاب غيبت « 1 » خود روايت كرده از جناب صادق عليه السّلام از آن حضرت كه فرمود بعد از ذكر جمله‌اى از فتن و حروب و آشوب‌ها : « بيرون مىآيد دجّال و مبالغه مىكند در اغوا و اضلال ، پس ظاهر مىشود امير أمره و قاتل كفره و سلطان مأمول كه متحيّر است در غيبت او عقول و او نهم از فرزندان تو است اى حسين ، ظاهر مىشود بين ركنين و غلبه مىكند بر ثقلين . » هفدهم : احسان هيجدهم : اذن سامعه نوزدهم : ايدى اول را در هدايه و مناقب قديمه از القاب آن جناب شمرده‌اند ، دوم « 2 » و سوم در هدايه است « 3 » و ظاهرا مراد از « ايدى » كه جمع يد است ، به معنى نعمت باشد در اينجا . صدوق در كمال الدين « 4 » و ابن شهر آشوب در مناقب « 5 » روايت كردند از جناب كاظم عليه السّلام كه فرمود در تفسير آيهء شريفهء . . . وَ أَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرَةً وَ باطِنَةً . . . . « 6 » : « نعمت ظاهره ، امام ظاهر است و نعمت باطنه ، امام غايب است » و در مواضع بسيارى از قرآن ، نعمت تفسير شده به امام عليه السّلام .

--> ( 1 ) . ر . ك : كفاية المهتدى [ گزيده ] ، ص 286 ، ذيل حديث سى و نهم . ( حديث در منبع مذكور تا « مبالغه در اغوا و اضلال » ذكر شده و ادامه با آن چه در اينجا ذكر شد مغاير است . ) ( 2 ) . احسان و اذن سامعه در هدايه يافت نشد . ( 3 ) . در هدايه يافت نشد . ( 4 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 268 . ( 5 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 3 ، ص 314 . ( 6 ) . سورهء لقمان ، آيهء 20 .