نهم : اماميّه كه خلف صالح ، حجّة بن الحسن العسكرى عليه السّلام است . دهم : جمهور اهل سنّت كه مهدى را در كسى تعيين نكنند و در آنجا ذكر نموديم اسامى بيست نفر از علماى ايشان را از فقها و محدّثين و عرفا كه با اماميّه در اين مطلب موافق‌اند با ذكر كلمات آنها و مدح و توثيق ايشان از علماى رجال ايشان و حديث مسلسل شيخ بلا ذرى معروف كه از خود آن حضرت روايت كرده و ذكر ده شبهه از شبهات اهل سنّت بر اماميّه در اين مقام و جواب آنها به نحوى كه در كمتر كتابى جمع شده و نيز در آنجا ابطال نموديم قول شاذّى را كه فرزند امام حسن عليه السّلام وفات كرده . باب پنجم در اثبات نمودن مهدى موعود همان حجّة بن الحسن العسكرى عليه السّلام است از روى نصوص اهل سنّت و از آنها سى حديث ذكر شده و نصوص اماميّه زياده بر آن چه علّامهء مجلسى رحمه اللّه در جلد نهم و سيزدهم بحار نقل فرموده كه از آنها چهل حديث با سند نقل شده و بيشتر آنها از كتب « غيبت » فضل بن شاذان است . باب ششم در اثبات دعواى مذكوره از روى معجزات صادره از آن جناب زياده از آن چه در ابواب ديگر ، متفرّقا ذكر مىشود و از غير كتبى كه علّامه مجلسى رحمه اللّه از آنها نقل فرموده و از آنها چهل معجزه نقل نموديم . باب هفتم در ذكر آنان كه در غيبت كبرى خدمت آن جناب رسيدند يا بر معجزهء آن بزرگوار واقف شدند يا بر اثرى از آثار دالّه بر وجود آن بزرگوار كه عمدهء غرض از تأليف اين كتاب بود . در آنجا صد حكايت مذكور شده و قبل از