باب ششم : اثبات امامت آن حضرت از روى معجزات در اثبات امامت آن حضرت از روى معجزات باهرات و خوارق عادات كه از آن جناب صادر شده در ايّام غيبت صغرى و زمان تردّد خواص و نوّاب نزد آن حضرت و به آن ثابت شود حيات و مهدويّت آن جناب ؛ چه در مسلمين كسى نباشد كه آن جناب را در زمانى ، موجود و امام داند و غير او را مهدى موعود داند چه هر كس كه او را امام مفترض الطاعة دانسته ، از جانب خداوند به نصوص و معجزات ، امامت را به او ختم كند و او را مهدى موعود داند و معجزات آن حضرت بسيار است و اكابر علماى اتقياى معروفين به صلاح و صدق و فضل در نزد خاصّه و عامّه ، آنها را نقل كردند و چون بنا بر اختصار است ؛ لهذا به ذكر چهل معجزه از كتبى كه نزد علّامه مجلسى رحمه اللّه نبوده يا بوده و از نقل آن غفلت نمودند ، نقل كنيم كه مؤيّد شود سند و مضمون آن چه را كه ايشان نقل كردند . شيخ جليل ، فضل بن شاذان در غيبت خود روايت كرده از احمد بن محمّد بن ابى نصر از حمّاد بن عيسى از عبد اللّه بن ابى يعفور كه گفت : حضرت ابو عبد اللّه جعفر بن محمّد عليهما السّلام فرمود : « هيچ معجزه‌اى از معجزات پيغمبران و اوصياى ايشان نيست ، مگر آن كه ظاهر خواهد گردانيد خداى تعالى مانند آن را به دست قائم ما به جهت تمام گردانيدن حجّت بر اعدا » « 1 » .

--> ( 1 ) . ر . ك : كفاية المهتدي [ گزيده ] ، حديث سى و هفتم ، ص 187 .