حاضر مىشود در جنگ عظيم كه خوان خداوندى است در چراگاه عكه ، يعنى كشته بسيار مىشود كه از آن طيور و سباع بخورند . فانى مىكند ظلم و اهل آن را و برپا مىدارد دين را . مىدمد روح را در اسلام . عزيز مىكند خداوند به او اسلام را بعد از ذلّتش و زنده مىكند آن را بعد از مردنش . جزيه را مىگذارد و دعوت مىكند به سوى خداوند با شمشير . پس هر كس ابا كرد ، مىكشد او را و هر كه با او منازعه كند ، مخذول مىشود . ظاهر مىكند از دين ، حقّ واقعى او را ؛ حتّى اگر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم زنده باشد به همان نحو حكم كند . پس باقى نمىماند در زمان او مگر دين خالص از رأى . مخالفت مىكند در غالب احكامش مذاهب علما را ، پس باقى نمىماند در زمان او مگر دين خالص از رأى . مخالفت مىكند در غالب احكامش مذاهب علما را ، پس منقبض مىشوند از او به جهت اين ؛ زيرا كه گمان مىكنند كه خداى تعالى ايجاد نمىكند بعد از ائمّهء ايشان ، مجتهدى را . بعد از كلماتى چند دربارهء وقايع او با علما گفته : « مهدى ، چون خروج كند مسرور مىشوند همهء مسلمين خاصّه و عامّهء ايشان و براى او مردانى است الهى كه به پا مىدارند دعوت او را و يارى مىكنند او را و ايشان وزرايند كه متحمّل مىشوند اثقال مملكت را و اعانت مىكنند او را بر آن چه خداوند بر گردن او گذاشته . نازل مىشود بر او ، عيسى بن مريم در منارهء بيضاى شرقى دمشق ، در حالتى كه تكيه كرده بر دو ملك ؛ ملكى از طرف راست او و ملكى از طرف چپ او و مردم مشغول نماز عصرند . پس دور مىشود براى او امام ، پس پيش مىافتد و نماز مىكند با مردم در روز جنگ ، به سنّت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم . مىشكند صليب را و مىكشد خوك را . و از دنيا مىرود پاك و پاكيزه شده و در زمان او كشته مىشود سفيانى در نزد درختى در غوطهء دمشق و لشكر او خسف مىشود در بيداء . پس هر كه مجبور است ، در آن لشكر محشور مىشود بر حسب نيّت خود و به تحقيق كه رسيده شما را زمان او و سايه انداخته بر شما هنگام او . به تحقيق كه ظاهر شد در قرن چهارم ملحق به سه قرن گذشته ، قرن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه آن قرن صحابه بود . آنگاه قرن متّصل به آن ، آنگاه قرن متّصل به دومى ، آنگاه ميانه آنها فتراتى شد و امورى كه پديد آمد و منتشر شد هوى و هوس‌ها و ريخته شد خون‌ها . پس