نورى رحمه اللّه به آن اهتمام ورزيد . به ويژه عيد قربان به همراه اصحابش پياده به طرف كربلا حركت مىكرد ، اما به علت بيمارى توان پياده روى در يك روز را - چنان كه مرسوم بود - نداشت ، لذا اين راه را در سه روز طى مىكرد . در دومين سال ، رغبت مردم و صالحان نسبت به زيارت پياده حرم امام حسين عليه السّلام بيشتر شد و ذلّت پياده‌روى از بين رفت ؛ به گونه‌اى كه در بعضى از سال‌ها تا سى خيمه در راه برپا مىشد كه در هر خيمه بين 20 تا 30 نفر به استراحت و طىّ طريق مشغول بودند . در سال آخر عمر مبارك مرحوم نورى رحمه اللّه عيد نوروز و جمعه و عيد قربان در يك روز قرار گرفت و در همان سال به خاطر كثرت ازدحام حجاج در مكه ، وباى عظيمى در آن سال مكّه را فراگرفت و جمع زيادى را به وادى مرگ كشاند . شيخ آقا بزرگ تهرانى مىفرمايد : من در آخرين سال عمر با بركت آن جناب در خدمت وى پياده به كربلا مشرّف شدم و در بازگشت مرحوم نورى رحمه اللّه - بر خلاف طبيعت هميشگى كه پياده مشرف مىشده و سواره بازمىگشت - پياده به نجف بازگشت و اين بدان دليل بود كه مرحوم ميرزا محمد مهدى بن مولى محمد صالحى مازندرانى كه نذر كرده بود ، پياده به نجف مشرّف شود ، از شيخ خواهش نمود كه در خدمت آن مرحوم باشد . در بازگشت ، مرحوم شيخ به مرضى مبتلا شد كه در آن وفات يافت و آن بدان گونه بود كه بعضى از آشنايان غذايى را در ظرف در بسته گذاشته بودند كه در اثر حرارت فاسد شده بود و هر كه از آن ميل كرده بود ، به قى و اسهال مبتلا شده بود . شيخ براى اين كه خوف بر دوستان مستولى نشود ، از قى امساك شديدى نمود ، پس آن غذا در وجود مبارك وى مانده و اثر خود را در آن بدن به جاى گذاشت تا اين كه بعد از بازگشت به نجف ، بيمارى وى شدت گرفت و بعد از تب شديد در روز چهارشنبه ، سه روز باقى مانده از جمادى الثانى 1320 ه ق درگذشت و بنا به وصيّت ، بين ايوان سوم صحن شريف از باب قبله در حرم مقدس علوى به خاك سپرده شد . شيخ عباس قمى رحمه اللّه در فقدان مرحوم محدّث نورى رحمه اللّه مىفرمايد : سزاوار است بگويم كه زيستن من پس از استادم ، چون زندگانى ماهى بود در