در آن برق و رعدى اگر اختيار مىنمود صعب را ، نبود براى او اين اختيار ، زيرا كه خداوند ذخيره كرد آن را براى قائم عليه السّلام . » « 1 » سى و سوم : برداشته شدن تقيّه و خوف از كفّار و مشركين و منافقين و ميسّر شدن بندگى خداى تعالى و سلوك در امور دنيا و دين ، حسب نواميس الهيّه و فرامين آسمانيّه ، بدون حاجت به دست برداشتن از پاره‌اى از آنها ، از بيم مخالفين و ارتكاب اعمال ناشايسته ؛ مطابق كردار ظالمين . چنان چه خداى تعالى فرمود در كلام خود : وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً . . . « 2 » وعده داده خداى تعالى آنان را كه ايمان آوردند از شما و كردند كارهاى شايسته كه هرآينه البتّه خليفه گرداند ايشان را . چنان چه خليفه گردانيد آنان را كه بودند پيش از ايشان و هرآينه البته متمكّن خواهد كرد براى ايشان ، دين ايشان را كه پسنديد بر ايشان و البتّه تبديل خواهد كرد مر ايشان را از پس ترس ايشان ، ايمنى كه بپرستند مرا و چيزى را براى من شريك قرار ندهند . بر هر منصفى پوشيده نيست كه اين وعدهء خلافت كه خداى تعالى داده كه بدهد به بعضى از آنها كه داراى مرتبهء ايمان و درجات عمل صالحند در دنيا ، پس از نبىّ خود صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه در عهد خلافتش متمكّن باشد از اقامهء تمام دينى كه خدا برايش پسنديده و ايمن شود ، پس از خوفى كه از جانب خلق به او رسيده و پرستش نمايد او با ساير انام خداى تعالى را بىتقيّه ، چه آن به حسب عمل ، نوعى از شرك است ؛ هر چند با اجتماع شروطش واجب شود ؛ چه با اطمينان و آرامش دل به حقيقت ايمان بر شرك و كفر جوارح و زبان مؤاخذه

--> ( 1 ) . بصائر الدرجات ، ص 429 ؛ الاختصاص ، ص 326 . ( 2 ) . سورهء نور ، آيهء 55 .