مرحوم محدث نورى در سال 1286 ه ق به عراق بازگشت و در همان سال بود كه شيخ عبد الحسين طهرانى كه اولين استاد اجازهء حديث او بود ، دار فانى را وداع گفت . ايشان در سال 1286 ه ق براى بار دوم به زيارت خانه خدا مشرف شد و بعد از بازگشت از حج سال‌ها در درس ميرزاى بزرگ شيرازى در نجف حضور يافت . چون مرحوم ميرزاى شيرازى در سال 1291 ه ق به سامراء مهاجرت كرد ، مرحوم محدّث نورى نيز به همراه اهل و عيالش به وى ملحق شد و در قرب به استاد خويش تا به آنجا پيش رفت كه مهمترين امور استادش را به عهده گرفت و پاسخ نامه‌ها غالبا از او و به قلم او صادر مىشد و در تحريم تنباكو نيز نامه‌هايى از وى به خواهرزاده‌اش مرحوم شيخ شهيد شيخ فضل الله نورى و ديگر علماى ايران در تأييد فتواى مرحوم ميرزاى بزرگ شيرازى صادر شد و نيز وى در تصدّى امورى چون استقبال از علما و بزرگانى كه وارد سامرا مىشدند و بدرقهء ايشان و برگزارى مراسم سوگوارى ائمهء اطهار عليهم السّلام و . . . نايب خاصّ ميرزاى بزرگ شيرازى بود . « 1 » بعد از سومين تشرّف به حج در سال 1297 ه ق به زيارت امام رضا عليه السّلام شرفياب گرديد و در سال 1299 ه ق بعد از انجام اعمال حج به سامراء رفته و در كنار استادش اقامت گزيد تا آن كه استادش ميرزاى بزرگ شيرازى در سال 1312 ه ق به لقاى حق پيوست . مرحوم نورى تا سال 1314 ه ق در سامرا توقّف كرد و سپس به نجف بازگشت و تا آخر حيات خويش در آنجا اقامت گزيد . شيخ آقا بزرگ تهرانى - كتاب‌شناس معروف - در باب شخصيت وجودى مرحوم نورى رحمه اللّه مىفرمايد : شيخ نورى يكى از نمونه‌هاى سلف صالح بود كه وجودشان در اين روزگار ، چون كيميا ، كمياب است . اسطوره‌اى غريب و اعجوبه‌اى عجيب و آيتى از آيات شگفت‌آور آفريننده بود .

--> ( 1 ) . مستدرك وسايل الشيعة ، ج 1 ، ص 49 .