شيخ كلينى روايت كرده از سعيد بن حسن كه حضرت باقر عليه السّلام به من فرمود : « آيا مىآيد احدى از شما نزد برادر خود ، پس داخل مىكند دست خود را در كيسهء او ، پس حاجت خود را بر مىدارد و آن برادر او را منع نمىكند ؟ » گفتم : چنين شخصى در ميان خود نمىشناسم . پس حضرت فرمود : « پس چيزى نيست در اين حال ، يعنى مقامى و كمال بر ايشان نيست . » گفتم پس : هلاكت است با اين حال ؟ فرمود : « نه ، به درستى كه اين گروه هنوز عقل‌هايشان به ايشان داده نشده . » « 1 » در اختصاص شيخ مفيد « 2 » مروى است كسى به آن حضرت عرض كرد كه : « اصحاب ما ، در كوفه جماعت بسيارى هستند . پس اگر مىفرمودى ايشان را ، هرآينه تو را اطاعت مىكردند و متابعت مىنمودند . » پس فرمود : « آيا مىآيد يكى از ايشان نزد كيسهء برادرش پس حاجت خود را از آن مىگيرد ؟ » گفت : نه . فرمود : « پس ايشان به خون‌هاى خود بخيل‌تراند . » آنگاه فرمود : « به درستى كه مردم در آرامى و آسايش‌اند . با ايشان مناكحه مىكنيم و از يكديگر ارث مىبريم و حدّ بر ايشان اقامه مىكنيم و امانت ايشان را ردّ مىكنيم . تا آن كه برخيزد قائم عليه السّلام آن وقت جدايى در ميان مىآيد ، و مىآيد مرد به سوى كيسهء برادر خود و حاجت خود را مىگيرد ، پس او را منع نمىكند . » در كمال الدين صدوق « 3 » مروى است از امير المؤمنين عليه السّلام كه فرمود در جمله از صفات مهدى عليه السّلام : « مىگذارد دست خود را بر سرهاى عباد ، پس نمىماند مؤمنى مگر آن كه قلبش

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 173 . ( 2 ) . الاختصاص ، ص 24 . ( 3 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 653 .