الكفين معطوف الركبتين » « 1 » پيشانيش روشن و چهره‌اش سفيد و چشمانش درخشنده و كف دست مباركش زبر و غليظ و زانوهايش به جهت بزرگى مايل شده بود به قدم . در لفظ « شتن الكفين » كلامى است كه خواهد آمد در باب هفتم در ذيل حكايت هفتم . در خبر ابراهيم بن مهزيار : « 2 » « ناصع اللون » رنگش خالص و صاف و روشن بود . « واضح الجبين » پيشانيش سفيد و روشن بود . « ابلج الحاجب » ميان دو ابروانش گشاده بود . « مسنون الخدّين » روى كشيدهء املسى داشت . « اشمّ » بينى مباركش مرتفع و با بالاى آن مساوى بود و اين با « قنا » كه گذشت جمع نشود ، مگر آن كه در نظر او چنين مىنمايد و در واقع در آن انحدابى بود . چنان چه در شمايل رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است : « يحسبه من لم يتأمله اشمّ » « 3 » كسى به دقّت نظر نمىكرد در روى مباركش ، گمان مىكرد كه آن جناب اشم است و اين به جهت قلّت انحداب است كه بىتأمّل محسوس نمىشود . « اروع » از حسن و جمال و نور و بهاء بيننده را به شگفت مىآورد . « كأنّ صفحة غرته كوكب درّى » « 4 » گويا پهنايى پيشانى مباركش ، مانند ستاره‌اى است درخشان . « بخدّه الايمن خال كانّه فتات مسك على بياض الفضّة » « 5 » خال روى راست مباركش مانند ريزهء مشكى بود بر نقرهء خام .

--> ( 1 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 407 ؛ بحار الانوار ، ج 52 ، 25 ؛ اعلام الورى بأعلام الهدى ، ج 2 ، ص 250 . ( 2 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 446 ؛ بحار الانوار ، ج 52 ، ص 34 . ( 3 ) . عيون الاخبار الرضا عليه السّلام ، ج 2 ، ص 283 ؛ معانى الاخبار ، ص 80 . ( 4 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 446 . ( 5 ) . همان ؛ بحار الانوار ، ج 52 ، ص 34 .