صد و هفتاد و نهم : يد الباسطه در هدايه « 1 » از القاب خاصّه شمرده ، يعنى دست قدرت و نعمت خداوندى كه به او مىگستراند رحمت و رأفت و لطف خود را بر بندگان و فراخ مىفرمايد روزى را بر ايشان و دفع مىنمايد بلا را از ايشان . شيخ صدوق در امالى « 2 » روايت كرده از عبد اللّه بن عباس كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فرمود : « چون مرا به آسمان هفتم بردند و از آنجا به سوى سدرة المنتهى و از سدره به سوى حجاب‌هاى نور ، ندا كرد مرا پروردگار جلّ جلاله : اى محمّد ! تو بندهء منى و من پروردگار تو ؛ از براى من ، پس خضوع كن و مرا پرستش نما و بر من ، پس توكّل كن و به من ، پس اعتماد نما ! به درستى كه من راضى شدم به تو كه بنده و حبيب و رسول و نبىّ من باشى و به برادر تو ، على عليه السّلام كه خليفه و باب باشد . پس او حجّت من است بر بندگان من و پيشواست براى خلق من . به او شناخته مىشوند دوستان من از دشمنان من و به او جدا مىشود حزب شيطان از حزب من و به او برپا مىشود دين من و حفظ مىشود حدود من و نافذ مىشود احكام من . و به تو و به او و به ائمّه از فرزندان او رحم مىكنم بندگان و كنيزان خود را و به قائم از شما معمور و آباد مىكنم زمين خود را به تسبيح و تقديس و تهليل و تكبير و تمجيد خود و به او پاك مىكنم زمين را از دشمنان خود و ميراث مىدهم آن را به اولياى خود و به او پست و خوار مىگردانم كلمهء آنان را كه به من كافر شدند و به او كلمهء خود را بلند مىگردانم و به او زنده مىكنم و حيات مىدهم بندگان خود و بلاد خود را به علم خود و براى او ظاهر مىكنم گنج‌ها و ذخيره‌ها را به مشيّت خود و ظاهر مىكنم براى او ، اسرار و ضماير را به ارادهء خود و امداد مىكنم او را به ملايكهء خود كه او را مؤيّد شوند بر انفاذ امر من و اعلان دين من ؛ اين است ولىّ من به حقّ و مهدى بندگان من به راستى . »

--> ( 1 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 . ( 2 ) . الامالى ، ص 300 .