ذكر او به اسمش . » « 1 » و اين اخبار كثيرهء معتبره كه شرايط حجّيّت آنها تمام و مؤيّد است به اجماع منقول و شهرت محقّقه ، وافى است در اثبات مدّعا و با اين حال مؤيّد است به چند چيز : اول : آن كه در تمام اخبار معراج كه در آنجا خداى تعالى ، اسامى يك يك از امامان را براى پيغمبر خود نام برده ، همه را به نام اسم برده ، جز حضرت مهدى عليه السّلام كه به لقب ذكر فرموده و آن اخبار بيايد متفرّقا در اين باب و باب آينده . دوم : آن كه در جميع اخبار نبويّه كه در آنجا رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ذكر فرمودند نام هر يك از اوصياى خود را و جمله‌اى از آنها بيايد در باب پنجم ، همه را به نام خود اسم بردند جز آن جناب را كه به لقب ياد كردند يا فرمودند : هم نام من و حال آن كه حضرت باقر و امام محمّد تقى عليهما السّلام نيز هم نام آن جناب بودند . سوم : كثرت القاب شايعهء متداولهء آن جناب كه پيش از ولادت و پس از آن در ميان امّت شايع بود . حتّى آن كه در جميع امم سالفه كه بشارت مىدادند به ظهور آن جناب ، چنان چه بيايد از خطبهء روز غدير رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه فرمود : « الّا انّه قد بشّر به من سلف بين يديه » و در نزد همه به اين لقب معروف و در زيارت آن جناب است : « السلام على مهدى الامم . » [ عدم جواز حمل اخبار مذكور بر تقيّه ] امّا حمل اين اخبار بر تقيّه ، پس از جهاتى جايز نيست : اول : آن كه تمام محدّثان خاصّه و عامّه اين فقره را از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل كردند كه فرمودند : « اسم مهدى ، اسم من است . » چنان چه به اسانيد و مآخذ آن در باب چهارم اشاره خواهد شد . پس همه دانا بودند به اسم آن جناب ، پس كيست آن كه از او بايد پنهان داشت ؟ دوم : آن كه در بسيارى از اين اخبار و غير آن با نهى مذكور به نبردن اسم ، تصريح فرمودند كه او هم نام رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و به اين كلام راوى و سامع ، دانا شدند به نام

--> ( 1 ) . ر . ك : بحار الانوار ، ج 26 ؛ ص 309 .