كجاى زمين رفت . » حضرت فرمود : « او خضر عليه السّلام بود . » در اين خبر شريف ، اين چند فايده است : اول : آن كه نبردن نام شريف از صفات معروفهء آن حضرت بود كه تداول داشت در زمان انبيا و اوصياى گذشته . دوم : آن كه آن از جملهء تكاليف و معتقد اهل حقّ بود در جميع عصرها . سوم : آن كه اين حكم ، ثابت است تا زمان ظهور ؛ اختصاصى به زمان غيبت صغرى يا اوقات تقيّه ندارد ، مطابق اخبار سابقه و آينده . علّامهء مجلسى رحمه اللّه در بحار ، بعد از ذكر چند خبر كه تحديد فرمودند حرمت را تا زمان ظهور ، فرموده : « اين تحديدات صريح است در نفى قول آن كه تخصيص داده اين را به زمان غيبت صغرى ، به جهت اتّكال بر بعضى تعليلات مستنبطه و استبعادات وهميّه . » « 1 » پنجم : در كافى « 2 » و كمال الدين « 3 » به سند صحيح مروى است از جناب صادق عليه السّلام كه فرمود : « صاحب اين امر ، مردى است كه نام او را به اسم او نمىبرد كسى ، مگر كافر . » فاضل صالح مازندرانى در شرح اين خبر گفته كه مراد به كافر در اينجا ، تارك اوامر و فاعل نواهى است ، نه منكر پروردگار و مشرك به او جلّ جلاله و در آن ، مبالغه‌اى است در تحريم تصريح به اسم آن جناب و شايد آن مختص باشد به زمان تقيّه ، به دليل آن چه ذكر نموديم در مواضع متفرّقه و دلالت بعضى اخبار بر آن ظاهرا . « 4 » مؤيّد اين كلام است باقى نبودن تحريم در آن در جميع اوقات و ازمان اتّفاقا و هرگاه

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 51 ، ص 32 . ( 2 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 333 . ( 3 ) . كمال الدين و تمام النعمة ، ص 648 . ( 4 ) . شرح اصول الكافى ، ج 6 ، ص 237 .