هشتاد و چهارم : ضياء چنان چه در آن كتاب « 1 » و در مناقب قديمه است . هشتاد و پنجم : ضحى در تأويل الآيات شيخ شرف الدين نجفى مروى است در تأويل سورهء مباركهء وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها « 2 » كه شمس ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است و ضحاى شمس كه نور و ضياى آفتاب است چون بتابد ، قائم عليه السّلام است و در بعضى نسخ ، خروج آن جناب . « 3 » ظاهر است كه پرتو نور رسالت و شعاع خورشيد آن حضرت به توسّط آن جناب ، خواهد تابيد در شرق و غرب عالم بر هر صغير و كبير و برنا و پير . هشتاد و ششم : طالب التّراث در هدايه « 4 » از القاب شمرده و توضيح آن در لقب وارث و نيز باب يازدهم بيايد . هشتاد و هفتم : طريد مكرّر در اخبار به اين لقب خوانده شده و معنى آن قريب به شريد است . هشتاد و هشتم : عالم در ذخيره از القاب آن حضرت شمرده .

--> ( 1 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 . ( 2 ) . سورهء شمس ، آيهء 1 . ( 3 ) . در روايتى از على بن محمد از امام صادق عليه السّلام شمس ، به معناى امير المؤمنين عليه السّلام و ضحيها ، قيام قائم عليه السّلام تفسير شده است و در روايت محمد بن عباس ، و الشمس و ضحيها به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم تعبير شده است و از قائم عليه السّلام به « النّهار اذا جلّاها » تفسير شده است . ر . ك : تأويل الآيات الظاهره صص 778 - 777 . ( 4 ) . الهداية الكبرى ، ص 328 ؛ در كتاب ياد شده « طالب الثارات » ذكر شده است .