امام زمان عليه السّلام در شب نيمهء شعبان سال 255 ق . در سامرا ولادت يافتند . سنّ ايشان هنگام وفات پدر بزرگوارشان پنج سال بود . خداى سبحان ، همانند حضرت يحيى عليه السّلام حكم [ امامت ] را در طفوليت به ايشان عطا فرمود و همانند حضرت عيسى عليه السّلام در گهواره آن حضرت را امام قرار داد « 1 » . همچنين وى مىگويد : مطابق آن‌چه روايات به جاىمانده از آبا و اجداد بزرگوار امام زمان عليه السّلام بيان مىكند ، دو غيبت براى صاحب الأمر به وجود خواهد آمد : غيبت صغرا ، ( كوتاه ) و غيبت كبرا ( طولانى ) . در غيبت صغرا نمايندگان آن حضرت [ در ميان مردم ] حاضر بوده و طريق ارتباط با امام شناخته شده مىباشد و كسى از اماميّه دربارهء وجود نمايندگان اختلافى ندارد ، و از آن جمله‌اند : ابو هاشم داوود بن قاسم جعفرى ، محمد بن على بن بلال ، ابو عمر و عثمان بن سعيد السمان و فرزندش ابو جعفر محمد بن عثمان ، عمرو اهوازى ، احمد بن اسحاق ، ابو محمد وجنانى ، ابراهيم بن مهزيار ، و محمد بن ابراهيم . مدت غيبت صغرا 74 سال بود . ابو عمرو عثمان بن سعيد عمرى رابط مورد اعتماد ميان پدر و جد بزرگوار امام زمان عليهم السّلام با مردم بود ، و باقيماندهء عمرش را به نيابت آن حضرت عليه السّلام گذراند و معجزاتى از او ديده شد . پس از پايان عمرش بر اساس توقيعى « 2 » فرزندش - ابو جعفر محمد - در جاى او قرار گرفت كه او

--> ( 1 ) . طبرسى ، أمين الإسلام ابى على الفضل بن حسن ، إعلام الورى بأعلام الهدى ، ص 393 . ( 2 ) . توقيع اصطلاحا به مرقومه‌هاى مبارك حضرت امام زمان عليه السّلام خطاب به افراد گفته مىشود .