صدور توقيع حضرت در لحظهء نياز محمد بن ابراهيم بن مهزيار مىگويد : پس از وفات حضرت ابا محمد عليه السّلام ، ( دربارهء جانشين آن حضرت ) دچار شك شدم و نزد پدرم اموال بسيارى سهم امام عليه السّلام گرد آمده بود كه آن‌ها را با خود برداشت و سوار بر كشتى شد و من نيز به دنبال او رفتم . تب سختى او را فراگرفت و در آن‌حال به من گفت : پسرجان ! مرا برگردان كه اين مريضى موت است . آن‌گاه گفت : دربارهء اين اموال از خدا بترس و به من وصيت نمود و سپس وفات كرد . با خود گفتم : پدر من كسى نبود كه وصيت نادرست نمايد . پس من اين اموال را به عراق مىبرم و در آن‌جا خانه‌اى بالاى شط ( رودخانه ) اجاره مىكنم و به كسى چيزى نمىگويم . اگر موضوع برايم آشكار شد ، چنانچه [ در ] زمان امام حسن عسكرى عليه السّلام برايم واضح بود ، آن را به او مىدهم و گرنه مدتى با آن‌ها خوش مىگذرانم . به عراق رفتم و منزلى بالاى شط اجاره كردم و چند روز آن‌جا بودم ، كه ناگاه فرستاده‌اى آمد و نامه‌اى همراه داشت و در آن چنين نوشته بود :